De krant bericht dat een zoon van rabbijn Evers de wijk neemt naar Israël: de bedreiging wordt te groot. De kanker van het antisemitisme groeit weer.Schandelijk en onvoorstelbaar.
Suggestie: als we nu eens als mannen allemaal, zodra we de straat opgaan, een keppeltje opzetten. Gewoon uit solidariteit.

OVER U, JODEN EN OVER DE HOLOCAUST

Wie ouder wordt gaat zich trager bewegen in een vlakker wordend landschap.
Op hoogten staan, neerzitten in dalen - het wordt geleidelijk aan minder.
Een mens wordt stiller, peinst meer, kijkt meer achterom en begint afscheid te nemen. Van wensen en idealen, die niet meer verwerkelijkt zullen worden, van dingen die minder nodig zijn of overbodig worden, van vrienden, familieleden, van de meest naaste naasten en tenslotte van zichzelf. Soms gebeurt dit met horten en stoten, soms in een zekere vrede en rust.
Ik realiseer me ineens hoe wrang dit klinkt. Ik spreek over mezelf in een periode waarin nog een betrekkelijke rust is en vrede maar U hebt dat voorrecht in uw levenstijd niet gekend.
Afscheid nemen van. Afrekenen met. Achter je laten. Je niet meer laten kwellen en verontrusten door niet vervulde wensen, door boze herinneringen, door gebeurtenissen die je spijt en wroeging bezorgd hebben… Daar moet het toch van komen. En dat mag toch ook. Afscheid nemen en sterven is al moeilijk genoeg. Die weg gaan, gebukt onder allerlei lasten, dat wordt toch wel erg zwaar.
In deze brief wil ik afscheid nemen van U. Nee, toch niet werkelijk van U. Begrijpt U me alstublieft goed. Ik wil me ontdoen van die pijnlijke en bitterdroeve gedachten aan wat U als de zes miljoen overkomen is. In het volgende probeer ik duidelijk te maken waarom. Het mag geen last meer zijn die tot het eind meegedragen moet worden.
Wat Uzelf betreft: met de Psalmdichter die sprak over Jeruzalem ben ik geneigd te zeggen: ,Indien ik u vergete,…, zo vergete (mij) mijn rechterhand.'

Ik wil mezelf niet anders voordoen dan ik ben. Bewogener, betrokkener, mede-lijdender. Ook ik ben mezelf het meest na. Maar gelooft U me alstublieft: het is geen pose die me beweegt, geen willen etaleren van gevoelens en emoties. Ik schrijf met een diep gevoel van meedogen en van schaamte. Wat geeft me de vrijheid om mijn verdriet naast dat van U te leggen? Alsof er ook maar iets is dat vergelijking rechtvaardigt.
En dan nog dit: ik werp me niet op als woordvoerder van velen. Maar ik ben ervan overtuigd dat talloos veel van mijn generatie met dezelfde gevoelens leven..

Ik was bijna zes toen het begon en bijna elf toen het eindigde. We waren bevrijd, de demonen waren uitgedreven, we waren ontluisd van de kwelgeesten. We konden beginnen aan de maaltijd van de vrijheid ,te eten als een gul, goed brood.'
Het was te erg geweest. Nee, niet voor mij. Voor mij was het te dragen geweest. Er waren dingen die je angst aanjoegen: dat je huis trilde en schudde tijdens het grote bombardement in je stad Rotterdam, dat het donker werd op de middag, dat er rook was en stank. Dat de vader van een vriendje doodgeschoten werd omdat hij tien minuten na spertijd te laat was en dat zijn vrouw en kinderen hem op een paar meter afstand op straat zagen doodbloeden. Dat er mitrailleurs op alle hoeken van de straat stonden toen ze ook op mijn vader joegen. Dat er mensen in elkaar zakten voor je en achter je als je in de rij stond bij de gaarkeuken. Dat was erg. Maar ik leefde m' n jongensleventje, vermaakte met m' n vriendjes in ,de puin' schold nsb-ers uit. Ik sloop langs een Duitse kazerne met illegale blaadjes in m' n binnenzak en dacht: ,Jullie moesten 's weten.' Ik woonde teveel in m' n eigen wereldje om aan de grote wereld te lijden. Angst… die was er wel maar wat was dat voor angst in vergelijking met die van U.. Het was hanteerbare angst. Ik had angst als we midden in de nacht uit bed gehaald en geroepen werden en ons moesten aankleden en klaarstaan om te vluchten. Maar van vluchten is het gelukkig nooit gekomen en de angst en schrik waren de volgende dag weer grotendeels verdwenen. En wat ik ook wil zeggen is dit: angst hebben en tegelijk een hand van je vader op je schouder voelen of de stem horen van je moeder die geruststellende dingen zegt, dat is getemperde angst. Er waren de goede dingen van iedere dag, er was ook nog wat eten. Voor U was er geen gerustellende hand, geen warme stem, geen eten, geen veiligheid, geen rust, geen goede dingen.

Ik heb het goed doorstaan en het leven ging verder. Toen kwamen er steeds meer onthullingen uit eigen land en daarbuiten over die vreselijke jaren, over oorlogshandelingen, veldslagen en verwoestingen, over alle denkbare en niet denkbare gruwelen op straten, gevangenissen, folterkamers en kampen. Ik ging veel uit de weg en liet maar weinig toe. Ik kende mezelf. Ik moest wel.
Maar wat een zich ophopende woede en een ziek makend gevoel van onmacht en verdriet en treurigheid veroorzaakte waren toch de berichten, de verhalen, de boeken met foto' s, de documenten, de tekeningen over de kampen die je toch niet helemaal kon mijden. De werk en -terreurkampen in ons eigen land, Vught, Amersfoort maar veelmeer die van buiten.
Namen als van Auswitz, Mauthausen, Sobibor, Sachsenhausen, Dachau, Neuengamme - Uw kampen. Namen die steeds angst en huiver opriepen. Ik wilde als overgevoelige puber het ergste en het vreselijkste mijden en uit de weg gaan maar werd er toch soms naar toe getrokken. Je keek steels in ,,De gele ster" , hoorde van Kogons boek over de concentratiekampen. Na Pressers ,,De nacht der Girondijnen" liep je nog lang met een weekmakend verdrietgevoel. Later zag ik Bakels' boek ,,Nacht und Nebel" vluchtig in maar ,,Schindlers List" wilde ik tot geen enkele prijs zien.
Toch werd het geheel van al die indrukken, het horen van die in beeld gebrachte gruwelijke schreeuwen als een klamme deken die je probeerde van je af te duwen. Vergeefs.

Teveel beelden klonterden samen en drongen zich op. Soms te verschrikkelijk om onder woorden te brengen, soms bestonden er geen woorden voor. Er is geen taal voor wat de meest verdorven, zieke en ontluisterde exemplaren van de menselijke soort bedenken en uitvoeren. Er bestaan geen mogelijkheden waarmee gekwelde, gepijnigde, onschuldige mensen zich kunnen uiten.
En van kennis van die duivelse veelheid van perverse daden en handelingen is verreweg het meeste me bespaard gebleven.

Wat ik gedurende mijn leven eindeloos veel in dromen gezien heb is de kluwen mensen samengetrapt in bijvoorbeeld het Amsterdamse Schouwburggebouw. Of in Loods 24 in Rotterdam. En ik hoorde het droeve huilen van babies die weggesleurd werden van de moeder en van wie de hoofdjes verpletterd werden tegen de muren. En ik hoorde het vloeken en tieren van de onmensen. Onder degenen die deze wandaden pleegden zullen vaders geweest zijn… Wat een mens zo angstig kan maken is de onzekerheid waartoe een andere mens in staat is. De ene mens is de andere een wolf. Maar waar moet je schuilen als de wolven je aanvallen en je zelf geen wolf kan of wil zijn.

Wat ook onuitwisbaar is: het beeld dat zich altijd weer opdringt zodra de woorden Holocaust, Joden, Wereldoorlog II gehoord of gelezen worden is het beeld van het jochie. Het staat verdwaasd met de armen omhoog tussen cynische nazis alsof hij in staat was ook maar iets uit te richten.
Op zijn jasje de Jodenster, die hem met velen van de zes miljoen vogelvrij maakten, tot schietschijf, die hen probeerde de identiteit te ontnemen. Niet het jongetje wordt lachwekkend tentoongesteld. Nee, die soldaten zetten zichzelf in hun beestachtige ontluistering te kijk. Hoe hebben ze, vraag ik, hoe hebben ze ooit later in hun leven nog een kind onder ogen durven komen?

En dan dat meisje, met dat machteloze handje tussen de nog net openstaande deur van de beestentrein… Ze is niet van de harde schijf van je geheugen te wissen.

Wie ik altijd, altijd terugzie is die oude Joodse man met zijn lange, grijze baard. We waren op reis in Israël en wilden wel eens gebruik maken van de trein. Ergens tussen Tel Aviv en Natanya stapten we uit. Er was geen perron. Je stapte zo op een kaal, grinderig stuk grond. Het was er stil en desolaat en armoedig rond de spoorlijn. Er kroop iets omhoog, iets bekends. Die grauwheid, die rails. De man, hij leek wel een rabbijn, kwam op ons toe, hield zijn hand op en vroeg geld.
Ik durfde niets te geven, uit schaamte. Geld geven aan een eerbiedwaardig mens, waarschijnlijk een overlevende. Alleen, het was wel zo dat híj mocht vragen. Híj mocht alle jaren die hem nog restten vragen omdat iedereen, die niet hoort bij de zes miljoen, in de schuld staat. Bij hem, bij alle overlevenden.
Wat hij ,ondanks mijn weigering zei, schreef ik op in een gedicht:

De ontmoeting weer met een oudere man. Hij leek uit leed te bestaan. Ik kan niet vertellen wat er gebeurde maar er brak iets
in me. Een huilbui, zo heftig als ik nooit meegemaakt had, maakte me voor een moment ziek en doodmoe.

Ik noemde hierboven boeken, beelden, filmbeelden. En gedichten…. In ,Sobibor' van Maurits Mok is de werkelijkheid van de shoah stem gegeven.

Ik ben vlak in de buurt van Yad Vashem geweest. Ik heb het niet bezocht. Ik kon niet over de drempel heen. Alleen die kinderschoentjes en die namen…

En een levenlang was er de gedachte aan de gelijktijdigheid. Ik kom langs een gebouw en denk: dat was er toen ook, in de tijd van de grote schande. Ik zie een oude boom en denk: die stond er ook indrukwekkend te zijn, in de tijd van de massale mensenvernietiging. Ik spreek mensen en denk: die leefden toen ook, toen het gebeurde, in diezelfde tijd. De tijd waarin gezinnen uiteengerukt en mensen ten dode toe vernederd werden, toen geweerkolven op hen neer kwamen, toen ze met zwepen bewerkt werden, mensen op wie wrede medische experimenten werden uitgevoerd, mensen die mishandeld, verkracht, verdronken werden. Ten dode gekweld in de gruwelkamers van de SS..

Ik moet deze brief aan U afsluiten. Ik heb een vermoeden wat U aangedaan is voor U stierf.
Ter dood gebracht werd op een wijze die nooit in de geschiedenis eerder plaatsvond. Zo ondenkbaar wreed en sinister. Ik ben me bewust dat ik wel een vermoeden kan hebben maar niet in het minst begrijp hoe groot en diep Uw lijden geweest is.
Wij blijven toeschouwers, hoe oprecht onze deernis en onze pijn ook mag zijn. Wij begrijpen het niet echt. Net zomin als we enig inzicht hebben hoe zij moeten proberen in leven te blijven die de shoah overleefd hebben. Met hun bittere herinneringen, hun pijn, hun zich, ons inziens, onterechte maar toch reële schuldig voelen: ,Waarom zij wel en ik niet?'

Ik heb geprobeerd te zeggen wat ik wil met deze afscheidsbrief. Eindeloos vaak ik berekend dat de gedemoraliseerde beulen en sadisten niet meer in leven zijn. Dat kan ik toch zeggen. Stel dat zij dertig, veertig waren toen zij hun wandaden pleegden dan zijn ze nu, zestig jaar na dato, negentig of honderd.
Het zullen er niet veel zijn. De daders zijn niet meer in het land der levenden en zullen eens voor de rechterstoel van God moeten verschijnen. Laten we er niet meer van zeggen.
De beulen zijn weg. De onwetenden, de wetenden, de toeschouwers, de tijdgenoten van hen die de hel op aarde hebben leren kennen, zijn ook aan het uitsterven.
Zij mogen bevrijd worden van de treurigheid en van de schaamte, die hun hele leven begeleidde.
Het mag een keer voorbij zijn. De herinneringen, de pijn, de schaamte. De last ervan. Maar U vergeten zal nooit mogen gebeuren. Nooit en zeker nu niet, nu er weer, wolven rondsluipen en uitingen zichtbaar worden van Jodenhaat.
Als U zegt: ,Gij hebt mijn omzwervingen geteld; leg mijn tranen in uw fles; zijn zij niet in hun register?'(Psalm 56:9) vergeet Hij U niet en zullen wij het ook niet doen.

,,Een moeilijke jeugd is een goudmijn voor een schrijver", zeggen sommige wijsneuzen. Sorry, maar ik denk er anders over.
Een moeilijke jeugd kan benauwende problemen meebrengen in je latere leven. Daar wil ik u graag iets over vertellen. Niet prettig voor u, maar voor mij is dat belangrijk voor de verwerking.
Om te beginnen: ik was misschien een jaar of vier toen ik voor het eerst, wat aarzelend, een driewielertje bereed. Geen eigendom, want voor dit soort luxegoedereren hadden mijn ouders geen geld. Ik denk dat ik hem even geleend had. Ik was nog maar net een meter of vijftien van huis vandaan toen ik aangevallen werd door een hond die mij venijnig in de zone tussen rug en benen beet. Een paar dagen later waren de afdrukken van de tanden nog zichtbaar.
Dit heeft een ingrijpend trauma veroorzaakt, dat duurt tot de huidige dag. Nog maar net, vlak voor ik dit stukje schreef, wandelde ik op straat toen een man met een tenger hondje mij tegemoet kwam. Ik deed of ik plotseling iets aan de overkant te zoeken had en stak, veinzend fluitend, de straat over.

Iets anders. Het bedrijf waar mijn vader werkte organiseerde altijd begin december een Sinterklaasfeest, voor medewerkers en hun kinderen. Je werd als kind dan naar voren geroepen om een cadeautje van Sint in ontvangst te nemen. Het was mijn beurt en mijn vader fluisterde mij in dat ik Sint moest vragen hoe hij oordeelde over Franco. De goedheiligman zei dat hij zo' n hekel aan genoemde figuur had dat hij nooit meer iets in diens schoen deed maar dat aan zijn schimmel overliet. De zaal lag dubbel. Met een rood hoofd van schaamte zocht ik mijn plaats weer op.

Wij woonden indertijd in een volksbuurt in Rotterdam. Je zag gewone bewoners maar ook allerlei gehandicapten. B.v. ,,Gekke Jopie", die liep altijd hinkend met het ene been op de trottoirband en het andere op de middenweg.
Je kon ook ,,Ave Maria" tegenkomen. Zij trok de aandacht op een manier die ik niet hier kan vertellen. (Ik dóe het niet, al dringt u nog zo aan). Ook ,,Dronken Flip" was heel markant. Hij bestond het om tijdenlang op zijn hoofd (niet op zijn handen) te staan. Dat kon hij alleen als hij erg dronken was.
Verder waren er stotteraars, mensen met een bochel, een te kort of te lang been, doofstommen, enzovoort, enzovoort. Ik had altijd diep mededogen.

Nu gebeurde het dat ik een keer aangesproken werd door een jongen waar ook iets mee was. Hij praatte bijna onverstaanbaar en vroeg mij of ik wel eens een gespikkelde beer gezien had. Ik begreep niet goed waar de vraag vandaan kwam, want over honden en paarden kon je elk moment struikelen maar een beer had ik nog nooit gesignaleerd. Laat staan een gespikkelde. Wat erg leek me dat als je zo moeilijk kon praten. Wat ontzettend zielig voor die jongen. Maar onverhoeds spuugde hij een mondvol fijngekauwde peen (= wortels) in mijn gezicht en zei goed verstaanbaar: ,,nou heb je er een." Toen ik het spul uit mijn ogen gewreven had zag ik alleen nog maar zijn rug.

Dit is dus een bloemlezing van diep-insnijdende ervaringen. Nu de ergste.
Eén die mij leerde van genade te leven. Ik liep op het schoolplein per ongeluk tegen een meisje uit de klas op. ,,Kijk uit je stomme ogen", grauwde ze. Ik werd zo razend dat ik er uit gooide: ,,faiten?". (Vechten, van engels to fight) Ik voegde er gelijk aan toe: ,,Ach, je bent me te vies om aan te raken." Dat was onbillijk, want het was een keurig meisje. Bovendien ook nog een jeugdige zuster uit de kerkelijke gemeente waartoe ik hoorde. Ondanks de armoedige oorlogstijd had zij de gestalte van een welgedaan persoon uit 2010. Ze accepteerde mijn bejegening niet en vloog op me af. Ik gaf gauw mijn jasje aan een vriendje om zo weinig mogelijk belemmeringen bij het meppen en stompen te hebben.
Maar voor het goed tot mij doordrong lag ik op straat. Ze nam plaats op mijn buik, verdeelde mijn armen over links en rechts en zette haar buitenmodel voeten er op. ,,Genade", grauwde zij. ,,Nooit", zei ik ferm hoewel ik me al realiseerde dat dit een gelopen race was. ,,Geen genade, hiero", en ze plaatste een rechtse directe vol op mijn neus. Hier was echt niets meer te winnen.,,Genade", steunde ik. ,,Wat je gelijk hebt en denk erom: voortaan lief zijn voor meissies." zei Truus. En gelijk was ze weg.
Ik kwam moeizaam overeind. De hele school had genóten. ,,Die verliest van een meíd", joelden ze. Het duurde lang voor mijn reputatie uitgedeukt was.

VAN TAKKEBOS

een (nog een beetje) actueel vers

in de krant te lezen dat Andries Knevel een ,,enorme gedrevenheid heeft om het evangelie van Jezus Christus te verspreiden."
Om na te volgen. Want moeten we niet zeggen dat ,,het heil dat de aarde in ' t rond verheugt" ons, die dicht bij het vuur zitten, vaak veel te weinig verwarmt.
,,De rechtvaardige kent tijd en wijze", denken we en we wachten op een volgende gelegenheid. Maar er staat ook dat we moeten aandringen of het al of niet gelegen komt.
Ik ben altijd weer diep geraakt door de woorden van Paulus ..,,ik heb een grote smart en een voortdurend hartzeer" (Rom.9:2). (,,...ik ben diepbedroefd en wordt voortdurend door verdriet gekweld" NBV). Laten wij ook een intense pijn en verdriet hebben en het voelen in ons hart als we al die schapen zonder Herder om ons heen zien. Laten we ze opmerken en hen wijzen op Christus, onze hoop, en voor hen bidden. Dag in, dag uit.

,,HOOR, ZE ZINGT WEER"

De ouderen weten het wel: m.n. in de vijftiger jaren van de vorige eeuw werd veel verzwegen. Leed en pijn dat geleden was en werd - vaak werd het weggestopt.
Mensen met gruwelijke kampervaringen vertelden weinig of niets. Anderen haalden wel van alles op b.v.uit de oorlogstijd maar de ergste dingen hielden ze voor zich.
Dat geldt ook diep ingrijpende dingen zoals het verliezen van een man, een vrouw, een kind.
Jaren geleden hadden mijn vrouw en ik op een groepsreis een vreemde ervaring. Na een paar dagen kwamen er vanzelf wat persoonlijke dingen naar boven. Een mevrouw vertelde dat ze een kind verloren had en dat er in het gezin en daarbuiten nooit openlijk over getreurd en gesproken werd. En vreemd, toen kwamen er meer verhalen. Zoveel mensen vertelden over het overlijden van een kind, dat bijna nooit meer werd genoemd, dat, zo leek het wel, er ook nooit was geweest. Er kwamen tranen. Waar anderen bij waren, late tranen, en niemand schaamde zich er voor.
Er werd in die tijd veel verzwegen, dus. Ook omdat het een nuchtere, vrij harde tijd was. Er moest gewerkt worden, opgebouwd. ,,Kom op, aan het werk, niet zeuren."
In Rotterdam kon je overhemden met opgerolde mouwen kopen.
Dat, geen ruchtbaarheid geven over een verlies, brengt me op een oom en tante van mij.
Een zoon van hen vertelde op een familiereünie dat in hun gezin ook een kind overleden was. Daar wist ik niets van, hoewel we toen dicht bij elkaar woonden en elkaar veel bezochten. Er was natuurlijk diep getreurd maar dat kwam niet naar buiten.
Die tante was lange tijd erg terneergeslagen en treurig. Ze was altijd wel opgewekt geweest en ze zong graag, tijdens het stoffen en de afwas en zo.
Maar toen ze zo rouwde zong ze niet meer. Het lachen en zingen was haar vergaan.
Maar ineens kon ze het leven zeker weer een beetje aan. En ze zong. Ze was boven aan het werk en ze zong. Mijn oom hoorde het, hij luisterde onder aan de trap en haalde er ook de kinderen bij: ,,Hoor ' es, jongens, ze zingt weer, ze zingt weer."
Prachtig, hé.

Ik maak even een grote sprong. Naar het laatste bijbelboek: Openbaring.
De ,,ik" ziet eindeloos veel mensen, gekleed in het wit. ,,Wie zijn dat en waar komen ze vandaan?', vraagt een oudste. En dan geeft die oudste zelf het antwoord: ,,Die zijn uit de grote verschrikking gekomen." Ach, wat hebben die mensen geleden. Er zijn kinderen bij, veel kinderen, die mishandeld zijn en uitgebuit, ach, die arme kinderen. Er is een grote menigte bij uit Noord-Korea. Ze zijn vernederd en gemarteld. Ze mochten niet eens hun ogen oplslaan. En nu zien zij vrijmoedig alle kanten uit. Er zijn slachtoffers, veel slachtoffers, van oorlogen en rampen. Er zijn talloos veel vluchtelingen bij. Ze zijn erbij, maar alle, alle doorstane ellende is voorgoed voorbij.
Ze zijn uit de grote verschrikking gekomen. Hun ellende was onbeschrijfelijk. Maar nu zijn ze vrij voor eeuwig. Ze beginnen voor God te juichen en te zingen. En God zegt: ,,Hoor ze zingen." Misschien was er ooit een goede tijd dat ze konden zingen, maar het zingen was in hun verdere leven vergaan. En nu: het lijden is voorbij en God gaat bij ieder van hen langs en veegt de resten van tranen uit hun ogen. En Hij geniet onuitsprekelijk, want eindelijk mogen zijn kinderen echt leven en zingen en jubelen.

EEN AANWINST

Christipedia is een bijbelgetrouwe internet-encylopedie (in wording) voor christenen, met nadruk op onderwerpen die voor hen interessant
zijn.
Vrijwilligers kunnen een artikel toevoegen of vullen een bestaand artikel aan, plaatsen een afbeelding, verwijzen naar een filmpje, verbeteren de tekst enzovoort.
Grondslag: de bijbel als het onfeilbare Woord van God.

Ga kijken!!!   www.christipedia.nl

Dit is de titel van een boekje met een aantal ontmoetingen die journaliste Briar Whitehead had met luisteraars van Trans World Radio. Verhalen uit iedere levensfeer: een miljonair, een Hindu, een ongehuwde moeder, een wetenschapper, mensen die te lijden hebben van hun zenuwen, van wroeging, haat, kleptomanie, bijgeloof, een stukgelopen huwelijk, drugsverslaving en wat niet al.
Ze vertelden allemaal hetzelfde: dat ze God concreet ervaren hadden door een stem uit de radio. Voor iedereen betekende het een radicale levensverandering.

Wie dit boekje leest wordt duidelijk wat een geweldig zegenrijk werk TWR in de wereld doet. God doet nog dagelijks wonderen.

Een Roma-luisteraar: ,Ik had me nooit kunnen indenken dat de radio onze taal zou spreken. Aan het eind van het programma heb ik samen met de presentator gebeden. Na die tijd voelde ik me vredig en heb ik mijn kinderen niet meer slecht behandeld. Ik wil meer weten van de Heer."

Ik had het voorrecht een ,,open dag" van TWR te kunnen bezoeken. Ik was zeer onder de indruk.
www.transworldradio.nl - advies: bezoek die site eens!

ALLERZIELEN; LICHT OP HERINNERING

begraafplaats soerenseweg, 3 november 2010
19.30 uur

het regent zachtjes, de hele dag is het droog geweest....
het lijken tranen die in het donker druppelen
de ingang met de mooie oude trapgevels is verlicht
bij binnenkomst staan er honderden lichtjes langs het pad
het is spannend en sprookjesachtig
we worden welkom geheten en krijgen een lichtje mee
de paden zijn af en toe met fakkels verlicht
die geven de route aan die we moeten volgen
dat is ook wel nodig, want waar loop ik eigenlijk??
dit is toch een dodenakker??
overal hoor ik zachte stemmen en soms zelfs een lach
het is toch een beetje eng, een beetje luguber??
het heeft iets oneindigs, oneigenlijks en onherkenbaars
op de weg ben ik de weg steeds even kwijt...
de eerste stop is een tent met de verhalenverteller
er staat een uitnodigend bankje en ik ga zitten
de verteller heeft een lange zwarte jas aan en een hoed op
hij leest voor uit toon tellegen, twee dierenverhalen
over de mier en de eekhoorn enz. enz.
over eenzaamheid en verdriet..........
daarna loop ik verder, ik voel me steeds beter
ben de weg niet meer kwijt, loop op de weg, het pad van herinnering
dan nader ik een kraampje, het lijkt wel de kringloopwinkel.......
de dame vertelt me dat ik wat uit mag zoeken dat me aanspreekt
je houdt het niet voor mogelijk wat daar uitgestald ligt
hoe komen ze erop??
op een lange grasstrook liggen tientallen voetstappen
de weg die een mens gaat... onderweg zevenmijlslaarzen, kinderschoenen en pumps
en daartussen mag ik een (uitgekozen) herinnering neerleggen
met een zelfgeschreven kaartje erbij
mijn lampje gaat uit, het is nu wel erg donker, ik volg de anderen
iemand steekt mijn kaarsje weer aan en ik voel me veilig
het volgende kraampje bevat vele, vele bloemen
ik mag er eentje uitzoeken, die bij mij past en een geliefde
weer mag ik een kaartje erbij schrijven
en samen met de bloem hang ik dat aan een grote slinger in een boom
hij beweegt zachtjes in de zachte regen
waarom ga ik mijn weg daar in het donker steeds lichter vinden??
in de verte hoor ik zachte muziek
ik kom langs de kindergraven, het maakt me stil, steeds stiller......
het is te donker om namen te lezen en dat is goed
naamloos kun je nu iedereen, geliefd, bekend en weetniet eren en gedenken....
ik nader steeds dichter de ijle vrouwenstemmen in het donker
bij een tentje staan twee vrouwen tweestemmig namen te zingen!!
je kunt op een kaartje de naam van een overledene schrijven
en die worden dan zingend genoemd
het is even wennen voor een steile gereformeerde!!!
maar zo intens diep en er raakt iets in je, wat weet ik niet..
ik heb hier geen naam genoemd, maar wel geluisterd
zo heb ik wel een uurtje gewandeld langs s Heren wegen
modderige, struikelige, vol met herfstbladeren gelegde paden
als laatste kwam ik bij een poppenkast
daarachter zat een mevrouw die gedichten las, declameerde
ik nam op de stoel plaats en luisterde naar een/mijn gedicht
de persoonlijke belangstelling voor mij kwam sterk naar voren
en dat heb ik op de hele reis langs de doden gevoeld
het was geen verheerlijking van de doden.......
maar een blijde herinnering op wat geweest is, wat mooi was
wat je altijd moet en mag blijven onthouden

ik heb mijn lichtje ingeleverd en een bijdrage in een gleuf gedaan..
en mijn blijdschap uitgesproken voor dit gebeuren
het wordt geheel door vrijwilligers georganiseerd en uitgevoerd
en door bedrijven, o.a. labberton, gesponsord
als laatste was er een warme kop chocolademelk, koffie of thee

met een toch wat onbestemd gevoel en een volle mind ben ik naar huis gefietst
in de regen... en dat voelde goed!!!!!!
waar mijn gedachten die avond heengingen kan ik niet zomaar vertellen
dat was heel wisselend en er overkwam mij veel..!!
iedere dode in mijn omgeving heeft zijn/haar eigen verhaal
en heeft aandacht gekregen en liefde
en zo sta ik in dit leven, met vele geliefden wijlen
waar, hoe of wat is een raadsel, maar een belofte en daar vertrouw ik op

het is een lang verhaal van een natte avond, herfst, dood blad
alles is nodig om weer te ontkiemen als de tijd daar is
de wisselgang van het leven.....

truus

MULISCH

Een dreigende vulkaan bracht angst toen Mulisch werd geboren,
en toen hij stierf bleef de Merapi alle rust verstoren.
Hij werd begraven en aan de hemel ontdekte ieders oog
een sprekende, een flonkerende regenboog.
Wie zei daar: ,,God laat nooit iets van zich horen?"

Kees van Baardewijk

stond in een artikeltje van Ilona Jacobs in het ,,Nederlands Dagblad" van maandag 25 oktober j.l.
Dat lijkt mij ook. 
Inmiddels al een poos geleden schreef ik een brief aan alle raden en besturen van christelijke gemeenschappen in Apeldoorn en ook aan de plaatselijke synagoge en moskee over deze dingen. Ik had gehoopt op wat reactie en actie. Maar nee. Hieronder ongeveer de tekst van die brief.

LESBI-TIENERS - amateur-prosti's, TELEFOONSEKS, lesbische meiden, PRIVÉ-HUIS, sm, nachtprosti's, SEXSHOPS, transsexuelen, sexles, no-nonsense sex, VROUWEN WILLEN SEX, SEX.

Dit zijn toch geen woorden voor een net stukje. Nee, maar het zijn wel woorden die je in elk nummer van het plaatselijk dagblad en in de kolommen van de huis-aan-huisbladen tegenkomt en ook wel in landelijke dagbladen.
Jongens en meisjes, soms nog kinderen, mannen en vrouwen, bieden zich openlijk aan en stellen zich beschibbaar voor ontluisterende sexuele handelingen. Anderen worden beschikbaar gestéld.

Paulus schreef in Efeziërs: ,,…want het is zelfs schandelijk te noemen, wat heimelijk door hen wordt verricht…"

Als Paulus nu leefde zou hij zich een ongeluk schrikken om wat onder ons ,,gangbaar" is en heimelijk en openlijk in praktijk wordt gebracht. Met schandelijke dingen wordt vandaag via billboards, advertenties, internet openlijk en uitdagend geadverteerd.

Als je niet uitkijkt raak je er aan gewend. Maar soms vraag je je met een schok af: wat is dit? Is een cultuur waarin met totaal gedegenereerd sex gevent wordt - is die normaal?
Onze kinderen en kleinkinderen groeien in zo' n samenleving met zulke dingen op.
Afkeer en afwijking van dit kwaad heeft niets te maken met preutsheid of ,,fatsoensrakkerij". Van sexualiteit binnen de door God gegeven kaders valt alleen maar positiefs te zeggen. Maar wat zich nu voordoet is mensonwaardig en verdorven en haalt mensen naar beneden en maakt ze ongelukkig. En gaat die beïnvloeding ons voorbij?
Veel huwelijksellende, veel verslavingsproblematiek hebben te maken met dit kwaad.

En soms denk je: waarom zijn we als kerken en christenen zo weinig betrokken bij deze problematiek? Waarom roepen we niet harder dat er een groot kwaad is in de stad en in de samenleving? Waarom roepen we ,,nette" kranten en periodieken niet op hun kolommen te sluiten voor mensen die stuurloos zichzelf voor van alles en nog wat aanbieden?

Op hun eigen wijze en in eigen verantwoordelijkheid zijn veel mensen met deze dingen bezig. Volwassenen, verantwoordelijk voor zichzelf. Maar hoeveel worden er niet gedwóngen? Hoeveel vrouwen, jonge meisjes en ook jongens, worden niet geronseld en verhandeld of het om dieren gaat? Hoeveel grof geweld wordt er niet toegepast in die groezelige wereld van de prostitutie? Een wereld die voor een groot deel in handen is van niets ontziende criminelen. 
Projectleider mensenhandel/ prostitutie Bertus Bouwer van de regio Ijsselland zegt: ,,Je moest eens weten wat voor mensonterende ellende er achter zo' n raam te vinden is". ,,Nigeriaanse hoertjes in ban van voodoo."Je wordt er niet goed van als je leest hoe deze kinderen behandeld worden. 
1 Timótheüs 1: 10 spreekt over ,,zielverkopers." Over mensenrovers en - handelaars. Ook Exodus 21:16 en Deuteronomium 24: 7 gaan over het kwaad van mensenroof. Gruwelijk kwaad in de ogen van God die altijd uit is op recht en vrijheid voor zijn kinderen.

Zou het geen tijd worden dat we als christenen, die zelf verlost en in vrijheid gezet zijn, meer onze mond opendoen tegen dit kwaad en tegen dit onrecht? Dat we ons bewust worden van deze problematiek door er aandacht aan te geven in kerkblad en preek, meer nog dan er nu gebeurt en ook de plaatselijke overheid op te roepen haar taak te zien en de plaatselijke pers te vragen haar activiteiten te stoppen, als het gaat om toelaten van aanstootgevende advertenties. Haalt niets uit… ja niet geschoten is altijd mis.
Maar het is toch de taak van de kerk het Evangélie te verkondigen? Precies, en dit is een vorm ervan. Vrijheid en een menselijke behandeling vragen voor degenen die onder ons zo' n verschrikkelijk onrecht wordt aangedaan.

,,Oma, zal ik u 'es wat vertellen?"
,,Ja, ik ben benieuwd".
,,Ik ben nu christen".
,,Ja, jongen, maar dat was je toch al. Je vader en moeder geloven en jij bent gedoopt. Nou, dan ben je christen. Al tien jaar."
,,Ja, maar nu ben ik pas echt christen. In het kinderkamp hebben ze met mij gebeden, en nu weet ik het heel zeker"... Ze legde even haar hand op kleinzoon z' n hoofd. Een soort zegenend gebaar.
Ze lachte gelukkig niet.
Ik zei gelukkig. Ja, want als in de kerk kinderen kinderlijke, spontane opmerkingen maken wordt er al gauw gelachen. Onze dominé vroeg een keer dat nooit meer te doen. Neem kinderen volkomen serieus, hoe ze de dingen ook formuleren. Hun geloof en de manier waarop ze zich uitspreken is in de ogen van de grote Kindervriend net zo kostbaar als dat van de groten.
Behandel kinderen als volwaardige gelovigen. Hun geloof kan echt zijn, hun schuldbesef ook en hun verlangen naar het volmaakte Koninkrijk van God ook.
We moeten gewoon doen wat we kunnen om kinderen de enige, goede weg te wijzen. Behoedzaam en voorzichtig. Want kinderen zijn zo kwetsbaar. Laten we nooit tussen hen en het Koninkrijk in gaan staan.
Ik heb jaren gewerkt als godsdienstleraar. Mijn voornaamste angst was dat ik kinderen in de weg zou staan in de groei van hun geloof. Dat ik barrières zou opwerpen. Ik bad steeds om daarvoor bewaard te blijven.
Weet u wie geweldig veel oog had voor kinderen en hen rechtstreeks wist te bereiken. Dat was Spurgeon. De prins der predikers in Londen in de 19e eeuw. Van hem een paar uitspraken:

,,Laten we oppassen dat we een jong en kinderlijk geloof niet onderschatten. Waarom zouden ouderen die tot bekering komen een oprechter geloof hebben dan kinderen?". (5)
,,Laten we ook niet denken dat kinderen de grote waarheden van het Evangelie niet begrijpen". (2)
,,Nee, we moeten zorgen dat de kinderen vroeg de Naam van Jezus kennen en weten dat God goed is". (7)
,,…Hoe eenvoudiger we zijn, hoe ontvankelijker we zijn voor de genade van God". (8)
,,Ook de kinderen moeten weten dat de zonde hun leven vernielt, tenzij de Here Jezus hen vergeeft". (9)
,,Ik kan u verzekeren dat kinderen een diep gevoel van schuld tegenover God kunnen hebben, maar ook dat ze een diepe dankbaarheid kunnen hebben tegenover God als ze Zijn weg van verlossing kennen". (10)
,,Jezus zegt tot zijn discipelen dat het evangelie een koninkrijk sticht. En hebt u wel eens gehoord van een rijk zonder kinderen?". (11)
,,Als u de kinderen op eenvoudige wijze de leer van de verzoening leert, zult u er zelf door gesterkt worden". (18)
,,Als ze (de kinderen) de liefde VAN Christus kennen, zullen ze de liefde VOOR Christus leren .Als we niet alles van de hemel verwachten en daarom vragen, heeft ons werk geen zin". (22).

EN DAN IETS HEEL ANDERS

Onlangs kreeg ik een boekje van Rikkert Zuiderveld - Van rococo tot roekoekoe. 115 Diergedichten.
Hieronder een handjevol.

AREND

,,De regelzucht der ambtenaars,"
zo zegt een arend, ,,is barbaars
en wekt in mij een sterke drang
hen áán te vliegen, maar 'k ben bang
dat zoiets dan wel weer zal moeten
langs een vaste aanvliegroute."

DINOSAURUS

Onlangs nog vond men in de Taurus
een fossiele dinosaurus.
,,Ach, van al mijn mooie dromen
zijn er niet veel uitgekomen,''
zo zat hij daar te meieren,
,,en ook niet van mijn eieren."

DOFFER

Een doffer op het consulaat
werd dagelijks met raad en daad
terzijgestaan door 'n duifje dat
daarvoor haar typediploma had.
En 's avonds dook zij met de doffer
in de diplomatenkoffer.

WERKMIER

Een werkmier heeft in Hoogezand
haar huisje keurig aan de kant
en houdt bij alles wat ze doet
een immer opgewekt gemoed.
Vanmorgen heeft ze, goed geluimd,
nog haar karakter opgeruimd.

POSTDUIF

Een jonge postduif vol ambitie
kreeg, op jacht naar een positie
in het nieuwe kabinet,
door een uitgekiend budget
zijn ministerspost te pakken:
die van buitenlandse zakken.

En zo staan er nog 110 in het bundeltje; de een nog mooier dan de andere.

kleuter bidt het ,,Onze Vader" - Hartveroverend, echt
www.cvandaag.nl - dagelijks christelijk nieuwsoverzicht. In één keer op de hoogte.
www.bijbelidee.nl - alles over de Bijbel voor kinderen: bijbelse verhalen, liedjes, knutsels, poppenspel, musicals, boeken, verhalen, speelbladen etc.
baby Eliot - die maar 99 dagen leefde maar een bron van geluk was. Diep ontroerend.

IS GOD TERUG?

Prof. dr. Bram van de Beek wordt een ,,kerkelijk enfant terrible" genoemd. Hij hield donderdag 16 september zijn afscheidsrede aan de VU.
Er is veel over deze weerbarstige theoloog te zeggen en vooral over zijn indrukwekkende publicaties. Maar ik wil het nu graag even hebben over zijn laatstverschenen boekje: ,,Is God terug?".
In het verleden is er wel geklaagd over een gebrek aan gevoel en emotie in de geloofsbeleving en in de christelijke gemeente. Ik denk terecht. Zelf heb ik dat ook zo gevoeld.
Maar nu is er m.i. een tegenbeweging. We vinden in het algemeen dat geloven lekker moet voelen. En dat het met allerlei vormen moet boeien. Er is in verschillende kerken heel wat entertainment. En we zingen nogal wat liederen en teksten met gevoelige, ontroerende en soms wat weke melodieën waarin het niet zelden om ons ,,ik" draait. Ook richten we onze aandacht op God, onze Vriend, die ons neemt zoals we zijn en soms hoor je iemand de Here God in het gebed met ,,Pappa" aanspreken. Beleving en gevoel - daar gaat het om.
Van dat Zwitserlevengeloof moet Van de Beek niets hebben. Voor hem is God, net als het bij Barth was, de ,,ganz Andere" voor wie je grote schroom en eerbied moet hebben. Je vreest Hem en vereert Hem en hebt Hem lief, die je, hoe bestaat het?, genadig wil zijn.
Ik vind ,,Is God terug?" een schokkend boek dat je diep raakt en waarvan je moet zeggen: ,,wat zit er veel waars in". Wat Van de Beek wil is gewoon authentiek en een radicaal, echt radicaal geloof dat God laat Wie Hij is. Over Hem mag je alleen met eerbied en ontzag spreken, Hij is niet je Vriendje. De schrijver draagt dat met gloed en overtuigingskracht uit.

Geloven is echt niet altijd zo leuk en als kerkgemeenschap is het niet ons eerste doel om het warm en gezellig en behagelijk te maken en te houden. Geloven doet zeer. En kerk in de wereld zijn doet zeer, moet zeer doen. Gelovige zijn is een vermoeiend gevecht tegen jezelf. Het is vechten om Gods Koninkrijk binnen te komen. Het is ook lijden om de wereld.. Het is ,,je behoudenis bewerken met vreze en beven". Fil. 2: 12b.

Tot slot zomaar een paar citaten:
,,De cultuur is godloos geworden en dat heeft zich in mensen verankerd". (p.12)
,,…Dan is het zaak de kerk terug te roepen tot de strengheid van de Schrift en de heiligheid van God die al ons denken en voelen te boven gaat en die een ontoegankelijk licht bewoont". (p.34)
,,Hij is terug van weggeweest en is zelfs aanwezig zoals Hij nog nooit aanwezig geweest is". (p.48)
,,De God die uiteindelijk als de ware God opstaat, past op geen enkele manier in ons menselijk zoekontwerp. Hij heeft geen antropologisch vloertje onder de voeten, maar hangt dood te gaan aan de grondeloosheid van de menselijke schuld". (p.51)
,,Het christelijk geloof staat of valt ermee, dat Jezus als de gekruisigde en opgestane werkelijk God is". (p.57)

WIMS NIEUWE HART

"Druk-druk-druk", ,,haast-haast-haast". Iedereen heeft het druk en is overbelast.
Is dat zo? Of heeft iemand dat 'n keer gekwaakt en kwaken we het allemaal na?
Als ik 's avonds door de buurt wandel kijk ik, geïnteresseerd in menselijk gedrag als ik ben, bij veel mensen naar binnen.
Druk? Haast? Vrjwel iedereen zit te zitten en te kijken naar de zelfkwel- en ont- luisterbuis. En waar wordt nu zo naar gekeken? Naar van alles, maar zeker naar medische programma's.
Bijna iedereen kijkt, cholesterolverhogende middelen op tastafstand, op z' n dooie gemak, hoe de medische wetenschap vooruit raast.

Dat brengt me op een vriend van me, Wim Pork. Beste kerel, maar jammer… hartproblemen. Teveel gezeten, teveel gegeten, niet op z' n cholesterol gelet. Hij heeft van alles in het algemeen, maar een klep die lekt als een gek in het bijzonder. Met Wim is het niet best. Hij is echt aan een nieuw hart toe. Maar ja, die liggen niet voor het transporteren. Toch…
Pas was hij weer eens bij de cardioloog. Knappe man, kundig, gezaghebbend, sympathiek. En niemand heeft het hart hem tegen te spreken. Behalve z' n vrouw uiteraard. Als die cardioloog tien man onder zich heeft, bij wijze van spreken, heeft z' n echtgenote er in ieder geval een meer. Wat een die-hard.

,,Wim, loop ' es mee." Wim loopt mee met dr. Kleplekker en die voert hem naar een belendende ruimte van het ziekenhuis, waar zich een aantal welvarend ogende biggen ophouden.
,,Varkens…", roept Wim verrast uit. ,, Welnee man, harten, transplantatieharten. We zijn eindelijk zo ver dat we varkensharten kunnen transplanteren en daar krijg jíj er een van. Zoek maar een malse big uit, die reserveren we voor jou. En even een adviesje: bezoek hem voor de operatie af en toe. Dan krijg je hart voor hem.

De transplantatie lukt. Het gaat prima met Wim.
Maar ho, eigenlijk lopen we ineens te hard van stapel. Zo simpel was het nu ook weer niet.

Wim had tevoren dus wat contact met z' n donorzwijn, Gozewijn. Gozewijn uit Nieuwegein. Dat contact liep een beetje stroef.
Gozewijn ging moeilijk doen en vragen stellen waarop Wim niet altijd antwoord kon geven.
Zo van: ,,' t Gebeurt toch allemaal wel onder verdoving, hè?" Wim mompelde: ,,Ja, natuurlijk joh, onder plaatselijke verdoving." ,,In Nieuwegein", voegde hij er zachtjes aan toe. Maar dat ontging Gozewijn. Die sputterde: ,,Ik hou m' n hart vast." Waarop Wim weer: ,,Niet doen, Gozewijn, niet doen."
Gozewijn werd toch wat depressief. Maar gelukkig kreeg hij morele steun van z' n collega' s, verenigd in de BVD ( ,,Biggen Voor Donorharten") die als devies voert: Wie geeft wat hij heeft is waard dat hij leeft.

Nou ja, Gozewijn verloor dus toch op een bewaakt ogenblik zijn hart. En Wim kwam er goed van af. Alleen al die tijd in het ziekenhuis…
,,Voor je rust hoef je hier niet te zijn", morde Wim, ,,aan een stuk door willen ze bloed zien, stelletje vampiers. En maar temperatuur opnemen. Je houdt geen temperatuur meer over. En dan dat enge ,,wij". In het holst van de nacht, 's morgens om een uur of zeven, komt er weer zo' n zuster Kraakhelder binnenstuiven.
,,En, hoe voelen we ons vanmorgen, meneer Pork?" En elke keer, als je er even uit was, moest je weer naar bed. ,,Meneer Pork, we gaan weer 'es naar bed."
Ja zeker, met z' n tweeën in dat smalle eenpersoonsbedje."

Ik krijg tegenwoordig mailtjes met teksten als: Horloges krijgen maar hier goedkoop. Deze horloges zullen hou van jou. Zeer snel en veilig horloge werken. Alles is zeer snel en neutraal. Get dure Horloges zeer snel en zeer goedkoop hier en bestel zonder risico. U krijgt een garantie.

TIP

Wilt u een originele tekst van uzelf of van een ander…laat hem op een tegeltje zetten. ( www.truttigtegeltje.nl )

SJOEGE GEVEN

,,Liefde moet van twee kanten komen", zeggen we.
En dat is ook zo: je kunt als jongen hartstikke verliefd zijn op een meisje, maar als het kind geen sjoege geeft, gebeurt er niks.
God heeft ons hartstikke lief - dat is de belovende kant, de liefde van God. En Hij verwacht dat we Hem hartstikke liefhebben - dat is de gelovende kant, de liefde van jou en mij. Maar als jij geen sjoege geeft, gebeurt er niks.

SNEU

Tijdens de snake-wake kreeg zij een take-bate.

BESCHAAFD SCHELDEN

Wilt u schelden en toch netjes blijven? Een paar tips: Grobbejanus, Plurk, Raasdonder, Kliemert, Pieremezeur, Efteling, Patetter. 
En als uitroep van verbazing: Grutvernakel!

WEBSITES CHRISTELIJK GELOOF

WIE WAST DAN ONZE BILLEN?

,,Hoe oud ben jij nou?"
,,Acht, net zoals jij."
,,Denk jij wel eens aan vroeger?"
,,Veel te veel naar mijn zin. En dan denk ik: hoe moet het in de toekomst?"
,,Hoe zo?"
,,Nou, als wij oud zijn bestaan er bijna alleen nog ouwe mensen en dan vraag ik me af: wie wast dan onze billen?.
,,Daar heb ik nog nooit aan gedacht".
,,Was ik al bang voor."

MILIEU

Ik wandelde een keer met een van de kleinzonen. Hij was 6 of 7. Ik signaleerde het nodige straatvuil en wekte hem op altijd het milieu te ontzien. Met een wegwerpend handgebaar zei hij: ,,opa, dat hele milieu kan me geen zak schelen."

TIEN-EURO-BELTEGOED-HOER DIE JE BENT!

hoorde iemand een jong meisje tegen een ander jong meisje zeggen.
De kranten berichten dat meisjes, kinderen nog, voor een lekker hapje, wat beltegoed, een cadeautje, met mannen naar bed gaan.
Wat moet hier een leed achter schuilen!

GELEZEN

De ene profeet tegen de andere: ,,Je ziet er een stuk beter uit dan volgende week".

HERDER

Je leest wat hedentendage…:

GELEZEN

,,Je kunt je tijd maar één keer uitgeven".
,,Christenzijn betekent dat je gered bent van een zinkend schip."
,,In de spiegel van Gods Woord (de Bijbel) leren we onszelf kennen. Kijk eens wat vaker in de spiegel van de Bijbel."

BORD VOOR KOP

,,Elke man de wereld uit,
te beginnen in Nederland."
Eiste Mien, die feministe.
Mien, dat meen je niet want ik denk
dat je ze na één dag al miste.

Een versje uit ,,RESTANTOPRUIMING" - dichtwerk, mijn laatst verschenen gedichtenbundeltje.
Hebben? Maak € 10,25 over op bankrek.nr 692060316 ING, Apeldoorn ten name van C. van Baardewijk en u krijgt het thuisgestuurd.

NCRV - IN THERAPIE

Geachte redactie,

Ik vind van deze serie een beklemmende werking uitgaan. Elke keer als ik kijk naar een nieuwe aflevering komt dat op me af.
Het geheel is in mijn beleven van een grauwe troosteloosheid.
De rollen worden zo knap gespeeld dat je niet meer kunt denken ,,O, het is maar toneel". De acteurs wórden de therapeut en zijn cliënten.
Maar ieder zit in zichzelf opgesloten in eigen afwering en ressentiment en in eigen onwrikbaar gelijk.
Ieder lijkt te leven in een eigen gesloten wereldje, waarin er niets anders is. 
Iedereen lijkt alleen zichzelf te zien en de ander is de vijand die je bedreigt.
Benauwend.
Ik leef ook in deze heel reëel gebrachte verbeelde werkelijkheid.
Maar wat een afschuwelijke werkelijkheid. Zo herkenbaar: het tot het uiterste opkomen voor jezelf, het volkomen centraal stellen van eigen geluk en welbevinden, assertiviteit tot het uiterste. Het is de verstikkende hedendaagse wereld, althans een deel ervan. En wat een egoïsme.
Er lijkt geen uitweg. Er is niets anders.
Maar dit is toch niet een programma voor een omroep die de c in zijn naam heeft. Die c verwijst dus naar Christus, die grote Therapeut.
Wat een kansen om naar Hem te verwijzen. Hij kan mensen naar een oase brengen, ruimte geven.
Maar , In Therapie" is alleen maar woestijn. Hoe kúnt u.
Over dat gevloek en die obscene, normloze woorden en uitdrukkingen zwijg ik maar.

Met vriendelijke groet,
C.v.Baardewijk, Apeldoorn
www.keesvanbaardewijk.nl 

Deze keer twee totaal verschillende getinte stukken. Het eerste is ,,Schieten" door de steeds bekender wordende dichter Van Takkebos (pseudoniem) en het tweede is een indrukkend gebed van een scholier.

,,Wat kan in ’t Gooi, / een schuldloos kind. / met rozen op de frisse kaken, / daar ’t niets dan leven in zich vindt, / van dood en sterven maken?”

Het kan er niets van maken, het kan niets begrijpen van dood en sterven. En dat is goed. Een kind moet z’ n wereld ontdekken en zich verbazen. Een kind moet, liefst blij en onbezorgd, leven en spelen.

Maar een mens wordt ouder en ouder. En de een meer, de ander minder wordt door zijn lichaam attent gemaakt op z’ n sterfelijkheid. Je ziet het in je leven bij anderen gebeuren, dat de aardse tent wordt afgebroken. En wat kan dat een emoties en deernis opwekken als je een geliefde ziet lijden, als je ziet hoe allerlei functies uitvallen. En als je dat zelf overkomt, of er een zwaard door je ziel gaat… Verlamd van moeheid zijn, doodziek zijn is al een beetje sterven. Daar weet een kind gelukkig niets van, als het goed is.

Denken over de dood en sterven, je ontkomt er op de duur niet aan. Gedenkt te sterven”. ,,Memento mori”. ,,Denk er aan dat je moet sterven”. Maar op z’ n tijd, áltijd met het einde van het leven bezig zijn is niet goed. De dichter Bloem: ,,Denkend aan de dood kan ik niet slapen. En niet slapend denk ik aan de dood”, suggereert bijna dat het hem obsedeerde. Niet altijd, maar ook niet: nooit ,,Midden in het leven, zijn we door de dood omvangen. Wie is daar die hulp ons biedt, dat wij troost erlangen? Alleen Gij, Here Jezus”. Je bezinnen op je levenseinde…er zijn veel mensen die er niet over piekeren. ,,Als het zover is, merk ik het wel.” Dat kan ook nooit goed zijn. En ook, vooral niet te vergeten, je moet je voorbereiden om je God te ontmoeten.

We maken een vreemde reis door het leven, naar een onbekend en toch lokkend doel. Doel is: in de armen vallen van een wachtende, liefdevolle God en Jezus Christus ontmoeten en Gods Heilige Geest.

Misschien verlangen we nog wel extra naar Jezus Christus. Als naar een vertrouwde en bekende Broer. Hij leefde met een leven en een lichaam als wij, onder ons.

,,Mijn Jezus, ik hou van U, ik noem U mijn vriend”, zingen we.,,Want U droeg de straf voor mij, die ik had verdiend”. Jezus, die ontzagwekkende Zoon van God, mijn Vriend? Jezus, tegen Wie Petrus zegt: ,,Ga uit van mij, want ik ben een zondig mens!”, mijn Vriend? Ja.

,,Midden in het leven, zijn wij door de dood omvangen”. De harde, bittere dood, die komt vast en zeker. Maar wat is het vervolg?

,,Als ik in uw glorie / uw eeuwigheid kom / dan buig ik mij voor U / in uw heiligdom / gekroond met uw heerlijkheid / zal ‘k zingen voor U / ‘k heb van u gehouden / maar nooit zoveel als nu”.

TWEE TIPS

Een van onze kleinzonen maakte me attent op de twee volgende diep-ontroerende filmpjes:

YouTube - Andrea Boccelli – tells a ,,little story” about abortion.
en
You tube – Eliot – the 99 balloons.

EN DAN IETS HEEL ANDERS

Ik ga graag naar de kerk (of heb ik dat al eens geschreven? Maar waar ik wel eens moeite mee heb is dat er zo vaak over dezelfde teksten gepreekt wordt.

Onderweg naar het bedehuis denk ik wel eens ,,Waarschijnlijk komt vandaag de verloren zoon weer thuis” of ,,Het zou me niks verbazen als de Samaritaanse vrouw vandaag rond het middaguur (het heetst van de dag) naar de waterbron gaat” of ,,Zouden we vandaag weer gesommeerd worden de geestelijke wapenrusting (uit Efeze 6) aan te trekken?”
Prachtige Bijbelplaatsen, niks mis mee, maar zo vaak…

Dit overwegende kwam het volgende mij in de gedachten:

(column – overgenomen van www.refoweb.nl)

Voor wie het gemist heeft… ons land heeft er een kersverse en fanatieke geloofs- beweging bij: de oranjekousenkerk. In korte tijd heeft deze fundamentalistische beweging zo’ n 10 miljoen aanhangers geronseld die bereid zijn hun tegenstanders te vierendelen, verbranden, voor de leeuwen te gooien, te kruisigen, te wurgen en tal van andere enge en pijnlijke doodheden te bezorgen. Met plezier. Ook dat nog. Wie niet meehost met de berijmde gezangen van deze oranje ayatollahs, hun oppermachtige bal aanbidt of weigert neder te knielen voor de elf godenzonen op het heilige groene gras, krijgt een enkeltje richting doodschopgebied

En wie veronderstelt dat dit allemaal nog wel meevalt, moet maar eens op z’ n dooie akkertje de reacties in de krant van lachwekkend Nederland spellen. En zo zijn er nog tal van andere websites waar deze gelovigen hun shariaplannen lanceren. De taliban der lage landen passeert al-Qaida met stip in fanatisme en zelfbedachte martelpraktijken. En voor die positie moet je toch wel de nodige haatgevoelens verzamelen.

De dominee die in de vragenrubriek van Refoweb zei te hopen en te bidden dat het Nederlands elftal zo spoedig mogelijk zal verliezen, heeft als eerste kennis kunnen maken met de doodsbedreigingen uit de de diepe krochten van de balgelovigen.

Wat zijn de kenmerken van deze nieuwe religieuzen. Volgens de Dikke Pedia, en ik citeer: ,,De Oranjekousenkerk is een ultra extremistische en orthodoxe geloofsgroep met racistische tendenzen binnen de International World Soccer Church. Drie maal per dag aanbidden ze een zwart-wit gestipte, onwelriekende bal. Hun geloofsbelijdenis is even kort als simpel: Er is geen god dan koning voetbal en oranje is zijn kleur. Minstens tweemaal per week gaan ze naar de voetbaltempel, onder het galmen van hun dreigende volksgezangen, vaak gericht aan tegenstanders. De liederen zijn goed doordacht en van een hoog literair niveau zoals ,,Hup Holland Hup”, en ,,Laat de leeuw niet in zijn hempie staan”, of ,,Aanvalluh…”Volgens één van hun geboden is het dragen van een oranje hoed of muts, kousen of andere oranje versierselen verplicht. Daar komt dan ook de bijnaam Oranjekousenkerk vandaan. Het hebben van een eigen mening of een IQ van hoger dan 49 is verboden en wordt bestraft met honderd Weesgegroetjes aan de heilige Rinus of Johan, evenals het dagelijks verplicht bestuderen van de WK-finale uit 1974, totdat de zondaar openbare schuldbelijdenis heeft gedaan van zijn gebrek aan oranjemotivatie.”

En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Bijkans worden er ook nog wat Joden, christenen en homosexuelen, indien voldoende voorradig op het moment dat de voetbaltempels uitgaan, tegen de vlakte gemept. Het is opmerkelijk genoeg het enige fundamentalistische geloof dat in ruime mate overheidssubsidie krijgt en op alle terreinen wordt gestimuleerd. Het is ook de enige zware religie waar verwende multimiljonairs zich godenzonen noemen en waar om hun heilige handtekening wordt gebeden.

Kortom, een aantrekkelijke beweging voor iemand die vulsel zoekt voor de nutteloze, holle ruimte in zijn schedel. En so hep ieder nadeel se voordeel

DE VUVUZELAS KLINKEN

Hoor, vuvuzelas klinken,
de vijand is nabij.
Ik zie scheidsrechters winken,
en niemand staat er vrij.
Mijn hart zinkt in mijn schoenen,
dus knal ik hem er in,
ik wil de bal wel zoenen,
één nul, een goed begin.

Daar is geen hulp voorhanden,
voorhanden dan van Kuyt.
Hij doet de bal belanden,
in vijands doel, recht uit.
Nu Sneijders nog een doelpunt,
met goed linkerschoen,
de fluit gaat, dit is ’t eindpunt.
Neerland is kampioen.

Van Takkebos

HET OVERWINNINGLIED

Eens als vuvuzelas klinken
van tribunes, links en rechts,
duizend stemmen ons omringen,
en ,,hup holland “ wordt gezegd,
rest er niets meer dan te zingen,
Robben heeft het pleit beslecht.

Wij zijn allen in de wolken,
glimlachen van oor tot oor,
tellen weer in vaart der volken,
brullen in een machtig koor:
,,Holland heeft Spanje verzwolgen,,
als door Octopus voorspeld.”

Roep de moffen tot getuigen,
die van ouds ons vijand is,
al onze gestolen fietsen,
is nu niet meer ergernis.
Heel de wereld maakt ons niets en
zelfs niet hun begrafenis.

Van Takkebos

Was u al lang van plan zo’ n handige fietsendrager aan te schaffen?
Dan heb ik een geweldige aanbieding voor u. Voor de Diamant fietsendrager betaalt u niet € 329 maar slechts € 79. Dat scheelt u maar even € 250 !!!
Alleen, die prijs geldt uitsluitend op de koopzondag.
U koopt niet op zondag… jammer dan. Dan geen goedkope fietsendrager

.

U bent boekenliefhebber, vooral antiquarische boeken mint u. U struint alle verkopingen af met de gedachte: stel je voor dat ik… En u weet: in Deventer is één keer per jaar die fantastische uitgebreide boekenmarkt.
Alleen: die is op zondag en u gaat op zondag niet naar alle mogelijke evenementen en u koopt op die dag ook niet. Jammer…

Steeds meer activiteiten en wedstrijden en happenings e.d. worden op zondag gehouden en worden daardoor onbereikbaar voor mensen die die dag willen eren.
Feesten en evenementen, vlooienmarkten en meubelboulevards: wat een mooie vulling die je uitspaart door niet naar de kerk te gaan.

De zondag heeft een ander karakter gekregen. Natuurlijk niet dat iedereen vroeger een kerkbank verwarmde, maar een verschuiving is onmiskenbaar.
En het tij lijkt niet te keren. 

Ik weet wel dat het praktisch niet helpt als je zegt: het is een trieste ontwikkeling en een verarming, maar ik zeg het toch. En ik zeg erbij: het is een harde klap in het gezicht van God. God gaf de sabbat en de zondag niet om ons te kwellen, maar om ons creatief te laten rusten, ook, en niet in het minst, waar zijn Woord klinkt.

Vroeger en nu zijn er mensen geweest die nooit aflatend moesten werken, zeven dagen in de week. Wat een vreselijk en uitputtend bestaan. Uitzichtloos.
We lezen vandaag ook over kinderen die zonder ophouden afgebeuld worden. En vroeg of laat, maar het meest vroeg, breken mensen en zijn ontregeld en kapot. En je gruwt ervan. En wat moet God daarvan gruwen. God beoogde creatieve en weldadige rust. Om mensen op adem te laten komen, om ze op te laden met energie en zin om er weer tegenaan te gaan. Wat een prachtige mogelijkheid om in een wereld van afbeulerij en platte geldzucht mensen te laten opbloeien. In een wereld die zonder adem te nemen moet produceren.

We keren als samenleving terug naar het heidendom en naar de ontluistering ervan en wijzen Gods goede gaven af.
Wat triest. ,,Hier wordt de rust geschonken” zingen we als gelovigen die ’s zondags rond de Heer en zijn opbouwende Woord samen komen. (Wat een voorrecht in een wereld met veel gelovigen die elke gelegenheid daarvoor ontnomen wordt.)

Rust en bezinning in een voortjagende wereld. Ach, zagen alle mensen maar wat tot onze vrede dient en wat uit Gods vaderhand afkomstig is.

VOETBALKOORTS EN – GEKTE

Daar weten en zien we alles van. Maar zo ’n veertig jaar geleden konden ze er ook wat van. Ik vond in een map een krantenknipsel van vrijdag 8 mei 1970. Toen veroverde Feijenoord in Milaan de wereldcup. Een en ander uit het verslag:

,,Het Feijenoord dat Celtic wegvaagde was van superklasse. Happels fameuze driehoek op het middenveld, oorzaak van het feit dat Celtic's normaal allesvernietigende stoomwals tot een hoop oud roest, goed voor de schroothoop, werd gedegradeerd, zelfs van absolute wereldklasse.
Wie kreeg er geen brok in de keel bij de aanblik van een tengere man met die verschrikkelijke actieradius Wim Jansen?
Ontroerd en met brandende ogen aanschouwden de duizenden daarna die héérlijke taferelen. Van Feijenoordspelers, dronken van geluk, in een wilde uitbundige overwinningsdans”. Enzovoort, enzovoort.

GRAPJE