Als je niet wordt als een kind, kom je het Koninkrijk niet binnen. 
Au! Dát is en blijft schrikken. Maar kind worden… wij zijn toch volwassen en volgroeide christenen.
Laten we als kinderen van de Vader maar niet zo' n hoge dunk hebben van onszelf. Wat we moeten is ontvankelijk zijn en vol vertrouwen als een kind de dingen aan God overlaten.
Op een volwassen manier. Want zegt Paulus niet in 1 Cor.13:11 dat hij het kindzijn achter zich gelaten heeft om mán te zijn? We moeten worden ALS een kind, dus we hoeven niet terug naar de kindertijd. Nu volwassen, mondige christenen zijn die leven in kinderlijk vertrouwen en kinderlijke afhankelijkheid.

Een beeld: we zijn als volwassen kinderen die op eigen benen kunnen staan, maar we wonen in het ouderlijk huis.
Ik zeg dit omdat we ons als christenen m.i. soms zo kinderlijk-simpel gedragen tegenwoordig. Als het om de kerkdiensten gaat… aan het eind van de zondag zit je soms, lang niet altijd gelukkig, met een maag vol melk waar vaste spijs had moeten zitten. En het entertainer element was weer duidelijk aanwezig.
De dominees moeten wel want dr. Ouweneel had wel gelijk toen hij een flink aantal jaren geleden al zei dat jongeren ontstellend weinig bijbelkennis hebben. (Overigens zei hij ook voortreffelijke dingen over de jeugd). Je kan de lat niet te hoog leggen. Ook niet voor veel volwassenen, trouwens. Nog even en de Bijbel is een boek van de bovenste plank.

Die jeugd (waar Ouweneel het over had) wordt al een poos opgevoed met, wat iemand noemde, feelgoodreligie. En een groot deel van die jeugd is nu ouder en opvoeder. En een kenmerk is dat ze kind zijn gebleven in het geloof. Ik geef even een lang citaat uit een artikel van docent Wim. H. Dekker in het Nederlands Dagblad. ,,Al voorlezend uit een kinderbijbel wordt hun bijbelkennis wat opgevijzeld. Het is balsem voor hun ziel, want de moderne kinderbijbels zijn doortrokken van dezelfde feelgoodreligie als het geloof uit hun jeugdjaren. Spirituele ervaringen worden vooral opgedaan aan liedjes over de oneindige liefde van God van Opa Knoest, Elly en Rikkert en Opwekking voor Kids. Het is de taal die onze generatie verstaat. Het liefst zijn wij kinderen, slapend, in een draagzak op de rug van de Goede Herder. Beetje volgend, beetje dwalend. Als schapen, naiëf en argeloos".

Ik houd van de kerk waar ik bij mag horen. Ik ben blij dat er rust en vrede is. Ik word er gevoed. Ik ben blij dat de ramen naar de wereld steeds meer open gaan. Ik ben blij met zoveel jongeren die zich geweldig inzetten. Maar ik heb soms moeite met de manier waarop we met God omgaan en met zijn Woord. God wordt me soms te veel voorgesteld als een moderne vader, die vooral een vriendje is van zijn kinderen en die op voet van gelijkheid met ze omgaat.
Je merkt vaak een hunker om heel dicht bij God te zijn en het lijkt of we ons verdringen om allemaal tegelijk bij ,,Pappa" op schoot te zitten. Daar zingen we van in Opwekking 581 b.v.
En we staan op amicale voet met Hem: ,,Heer, kom dichterbij". En we denken wel eens teveel of God om ons verlegen zit. ,,Alleen, Hij wacht, totdat Hij ook voor jou zorgen mag" en ,,Hij wacht alleen nog maar totdat je komt" (Opwekking 599). Dat kinderlijke praten en denken over de hemelse Vader zal wel komen omdat we ons onveilig en bedreigd voelen in die grote wereld, maar toch.

Het hoort tot een volwassen geloof om naar God te hunkeren en er tegelijk diep van doordrongen te zijn dat Hij van een onvoorstelbare hoogheid en grootheid is en ook dat het een ongelofelijke genade is dat Hij naar het zootje ongeregeld dat we als mensheid toch zijn WIL omzien. 
Het wordt tijd, om met Dekker te spreken, VOLWASSEN TE WORDEN.

TUSSEN WAL EN SCHIP

De negenjarige Justus is aanwezig bij een gruwelijke gebeurtenis. Maar hij neemt die niet echt waar. Daardoor tast hij in het duister van wat er zich precies heeft voorgevallen. En dat is een grote last voor hem en stelt hem voor veel vragen.
Deze gebeurtenis heeft tot gevolg dat hij uit huis geplaatst wordt. Met alle ellende van dien.
Hij komt terecht tussen de wal van het oude, vertrouwde thuis en het onzekere schip van het leven in tehuizen.

Guurtje Leguijt schreef een heel leesbaar, boeiend en ook beklemmend boek. Het heet ,,Niemandsland". Wat erg als kinderen geen beschermend en veilig thuis hebben en overgeleverd zijn aan de opvang (die overigens vaak veel goed werk doet).
,,Niemandsland" is een uitgave van Mozaiek te Zoetermeer en heeft als ISBN 978 90 239 9246 2. www.uitgeverijmozaiek.nl 

IS HET GRAS BIJ CHRISTENEN ECHT GROENER?

Uit het voorwoord: ,,Een derde bundel met verhalen , gedachten en songteksten.
De eerdere bundels ,,Er zijn hier geen christenen…" en ,,Ik hoop dat ze gelijk hebben die christenen" hebben veel mensen een beetje troost gebracht, doen glimlachen, een spiegel voorgehouden. Regelmatig krijg ik de vraag ,,Is er al iets nieuws in de maak?" Daarom is het tijd voor een derde bundel.
Net als in de andere bundels, heb ik geen dichterlijke of literaire aspiraties. Als ik mensen aan het denken kan zetten door mijn teksten, ze kan troosten, ze kan verwijzen naar de bron van het geloof, ze kan laten relativeren, is dat mij al meer dan voldoende".
,,Is het gras bij christenen echt groener?" van Theo van Teijlingen (Stichting de Figurant vind ik een kostelijk bundeltje. Als u het uzelf niet cadeau doet, geef het dan een ander  www.defigurant.nl  
Uitgave van Novapres ( www.novapres.nl ); ISBN 9 789063 187446, € 6,90 (maar).

Kijkt u eens op de opinie-website van Stichting ,,Tot Heils des Volks" te Amsterdam: www.habakuk.nu 

LIJKEN OP JEZUS

Als kind en ook later wel hoorde ik meermalen het versje ,,Ik wens te zijn als Jezus". Ik had er wat op tegen. De melodie sprak me niet aan en sommige woorden nog minder.
,,Zo needrig en zo goed" - dat klonk vertrouwd en waar. Maar het vervolg…,,Zijn woorden waren vriendelijk, zijn stem was altijd zoet." Vergeet het maar… Hij sprak striemende woorden tegen Farizeeën en Schrifgeleerden. Bij de tempelreiniging ging het bepaald niet zachtzinnig toe. Bij het graf van Lazarus huilt Hij van woede en ergernis.
Nee, mét al zijn liefde haatte Hij het kwaad van de wereld en ons kwaad. En ook in zijn boosheid is Hij groots en indrukwekkend.
Hoe komen mensen toch aan die romantische voorstelling van een zoete en altijd zachtzinnige Christus?
Hoeveel typeringen kun je niet wél op Hem toepassen? 
Hij was goed en vol erbarmen en meelijden. Hij was zeer betrokken bij zieken en lijdenden. Hij trok partij voor de achtergestelden en verdrukten. Hij aanbad zijn Vader in de hemel. Hij had één grote wens: dat Hij voor al die mensen die Hij ontmoette een plaats in het Koninkrijk zou kunnen inruimen. 
Je kan wel doorgaan met de mooiste dingen van Hem te zeggen.

Op die bewonderenswaardige hoogste Mens, die geliefde Zoon van de Here God mogen we proberen te lijken. In zijn grote menslievendheid en vriendelijke woorden én in zijn boosheid. 
Lijken op. Wat we nog al eens zingen: ,,Wij willen worden als Hij" - dat kan natuurlijk niet. Lijken op, Hem navolgen… dat is al zóveel… en soms ook al zo moeilijk.
Soms verschuift je aandacht in geloofszaken wel eens. Wat mij de laatste jaren ongelofelijk boeit is de werkelijkheid van ,,in Christus" zijn. Je hoeft niet krampachtig achter het heil en de verlossing aan te jagen, God is niet een partner in het CAO-overleg die je over de streep moet zien te trekken. Nee, je bent eigendom van Christus als je in Hem blijft.
Makkelijk toch. Zoals een tak aan een boom groeit en bloeit zo groei en bloei jij zolang je in Christus bent. (Dat neemt niet weg dat er staat dat je moet strijden om in te gaan, maar dat komt op de tweede plaats). Zoals een tak lijkt op de boom, zo mogen wij lijken op Hem.
En wat lijken we nu al op elkaar. We zijn met Hem gekruisigd, gestorven en begraven en opgestaan in een nieuw leven. We mogen leesbare brieven zijn. Als we iemand tegenkomen en ontmoeten en we zijn open en eerlijk, vriendelijk en begripvol dan kan zo iemand zeggen: die lijkt wel op Christus. Moeilijk, ja wel, maar we kunnen er in groeien. Als we een enkele een boos of chagerijnig gezicht hebben, mag dat best maar als regel moeten we als Christus vriendelijk ogen.
Tussen haakjes: in Handelingen 28 staat dat de Maltezers buitengewone vriendelijkheid betoonden. Dat waren héidenen. Dan mogen wij het zeker doen, als christenen. Zeker in een tijd waarin zoveel afstandelijkheid is en haat en nijd. Door een vriendelijk gezicht en vriendelijke daden kunnen we mensen voor Christus winnen. Hoe kon de vroege kerk zo bloeien? Omdat christenen vriendelijk waren voor anderen, omdat ze zich trouw bij één partner hielden, hulpelozen verzorgden en nog veel meer.
Ik moet ineens denken aan wat een jonge dominé me pas vertelde: Een catechisant zei tegen me: Ik kan aan uw ogen zien dat u veel van de Here Jezus houdt. 
Mooi, hé. Als anderen waarnemen dat er liefde en zachtheid in ons woont, die afkomstig is van Christus. In woorden en daden.
Een klein voorbeeldje hoe het kan. Vanuit onze gemeente gaan jongeren op zondagmiddag voetballen met jongeren uit de buurt. En als er gelegenheid is praten ze over de Here Jezus.
Het wérkt.

Er zijn grote onlusten in Rotterdam. Het veelal Oranjegezinde volk komt in opstand tegen de onderdrukkende Patriotten. Kaat Mossel en vriendin Ruige Keet zijn de aanvoerders. En dan treden de vrijkorpsen (gewapende burgerwachten) op.

,,En dan voltrekt zich de ramp. Van Zwijndrecht commandeert opnieuw ,,vuur", zonder enige emotie, en de vrijkorporisten vuren. Even ervoor heeft Floris Matthijsen van Katshoek, die een kogel heeft gekregen door broek en rok, nog horen roepen:,,Schiet maar, jou Donders, je durft niet schieten, strontjongens." En een ander stelt zich op vlak voor het cordon en schreeuwt: ,,Waarom schiet je nou niet? Daar sta je nou, laffe bliksems!"

De jongens durven wel, schieten er op los en Rotterdam moet getuige zijn van een ,,execrabele massacre" (een afschuwelijk bloedbad), een ramp zoals zich sinds mensenheugenis niet eerder had voltrokken.
Er wordt geschoten en behalve Matthijsen raken een groot aantal mensen gewond, van wie er op 7 april één overlijdt. Burgers zijn neergemaaid door medeburgers en het volk is verslagen en uitzinnig van woede. De haat is groter dan ooit, tegen de heren, tegen de onderdrukkers die hun macht gewelddadig handhaven.

De tonelen moeten angstaanjagend geweest zijn. De prenten getuigen ervan.
Vrijkorporisten in hun uitdagende kleding, voorzien van geweer en bajonet, omringd door dicht opeengepakte mensenmassa's. Mensen, groot en klein, die doodsbenauwd proberen weg te komen en wanneer dat lukt rennen voor hun leven.
Vallenden die vertrapt dreigen te worden. Overal buurtgenoten die uit de ramen hangen, wild met de armen zwaaiend, uitzinnig van machteloze woede. Overal gekrijs van angst, vloeken en schelden. ,,Moordenaars, beulen!" Stenen suizen door de lucht, treffen adelborsten, die aangevallen worden en ten val komen.

Op bevel van het wethouderschap dat in een crisiscomité in het Stadhuis bijeen is, wordt de alarmklok geluid. Het accentueert de beklemmende, onheilspellende sfeer. De hele burgerwacht wordt te wapen geroepen. Gewapenderhand stormen de andere compagnieën naar het Stadhuis.
Wie er getuige van was heeft de beelden nooit meer uit z' n herinnering kunnen bannen.

Vele gewonden van wie er vier overlijden. De bevolking is geschokt en in haar ziel getroffen. Dat dit kon gebeuren… Dat medeburgers als beesten zijn neergescho- ten… Aan wie is ze overgeleverd?"

Meer informatie over ,,Kaat, Keet en de Kezen" zie weblog, 12 maart 2008.

Maandblad van de stichting ,,Tot Heil des Volks" over evangelisatie, hulpverlening en profetisch geluid: het Aprilnummer heeft als thema ,,Geen andere Naam" - over de uniciteit van Christus. Het is zoals altijd een boeiend en waardevol nummer. Dit zijn maar niet een paar woorden: ,,De Oogst" is een krachtig blad dat in hoge mate opinieert en toerust. Alle info op www.deoogst.nl ,,De Oogst" wil vooral de boven- zestigers bereiken, maar wil ook meer gaan mikken op de groep beneden die leeftijd. Als aanvulling op ,,De Oogst" gaat in april de site www.habakuk.nu van start.

ONELINERS

De Boekenweek van een paar weken geleden kan u haast niet ontgaan zijn. Het thema was: ,,Van oude menschen".
Woorden, ontleend aan het boek van Louis Couperus: ,,Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan."
Tien dagen lang aandacht voor boeken over ouderworden en oudzijn.
We weten: in ons land komt nooit een eind aan gesprekken, beschouwingen, boeken en artikelen over alle mogelijke verschijnselen. Kunt u, tussen haakjes, de naam Wilders nog horen? Over de oudere generatie raken ze ook nooit uitgepraat. Het eind van de discussie zal wel nooit komen.
Zelfs een hele boekenweek dit jaar.
Er zijn in onze samenleving nooit zoveel ouderen geweest. Nou over die oudere generatie, over ,,de grijze golf" (wat klinkt dat dreigend) is dus een eindeloze discussie gaande.
Mensen worden ouder (ze zijn boven de 55 en hebben de z.g. derde leeftijd bereikt). Daar helpt geen moedertje lief aan. Wel moedertje natuur? Nauwelijks. Verder wordt er geëxperimenteerd met liposuctie, met botox, met jeugdige kleding. Alles wordt aangewend om het schrikbeeld van de echte ouderdom, de vierde leeftijd, te bestrijden.
In het kader van de Boekenweek verscheen een boekje van Renate Dorrestein: Laat me niet alleen. Het is een leermethode. In zeven stappen leer je hoe het in z'n werk gaat om oud te worden in de 21e eeuw.
Er staat dus uitvoerig in wat ik al noemde: de bange drang om veroudering tegen te gaan, het krampachtig jong willen blijven en de grote angst voor de vierde en laatste levensfase die beschouwd wordt als een ,,lot erger dan de dood". Aangeduid met een hoofdletter D.
Enerzijds is er in de brede samenleving vrees voor de dood en anderzijds gelach om en negatie van God, vermaak om achterlijke ideeën over hemel en hel. ,,Er is niets na de dood", zong popgroep EEN TOONJE LAGER jaren geleden al. En dat is ook nu de belijdenis van velen. Er is niets, niets of toch… soms de stiekeme gedachte: Als er nu toch wel iets is…
De derde generatie-leeftijd heeft ook de schrik voor de jongere generatie. Want die vindt die ouwetjes maar niks. Renate Dorrestein vertelt over een jonge publiciste die zich ergert aan de boeken van Hella Haasse: ,,Waarom moest dat boek herdrukt worden? Ouwe schrijvers lopen alleen maar in de weg", vindt ze. En wat de website ,,Geen stijl" over ouderen zegt daar lusten de honden echt geen brood van. Ik kan wel het een en ander citeren maar dan is gelijk uw dag grondig bedorven.
Wat zullen we er allemaal van zeggen? Het antwoord staat eigenlijk, wonderlijk genoeg, ook een beetje in dat verder troosteloze boekje van Dorrestein. Een oud gedichtje dat ik u even laat horen:
 10 Dat zijn je kinderjaren
 20 Ga je aan het sparen
 30 Moet je zijn getrouwd
 40 Ben je daarvoor te oud
 50 Ga je aan het zakken
 60 Krijg je ongemakken
 70 Is je leven af
 80 Ga je naar je graf
 90 Kun je ook nog leven
 100 Is je door God gegeven.

Ben je oud dan ben er bijna geweest, Is dat zo? Of is het: oud je bent er bijna. Het laatste toch. Laten we maar proberen ons bewust te zijn van de prachtige dingen die bij het ouder worden en oud zijn horen. Laten we maar niet bang zijn voor de jongere generatie. In Gods Woord staan andere dingen over het leven, de levensfasen en het oud worden. ,,Hoera voor het leven, het wordt u gegeven", zei ds.Buskes eens.
Zijn we nu oud en versleten, we worden nieuw en onvergankelijk. En is het lopen moeizaam of onmogelijk geworden toch zegt de Bijbel: ,,Tot in de ouderdom zal Ik je dragen". Daar gaat niks van af.

KAAT, KEET EN DE KEZEN

Opnieuw verschenen: KAAT, KEET EN DE KEZEN, Rotterdamse vrouwen in opstand. 
Wat een kenaus waren die Catherina Mulder alias Kaat Mossel, alias de ,,Jeanne d'Arc van Rotterdam", alias ,,de meest bekende vrouwelijke leider van orangistische oproeren in de 18e eeuw", alias ,,de bulhond van Oranje" en Ruige Keet. Ze werd ook genoemd: ,,een grootsche verschijning in de veelbewogen laatste helft van de 18e eeuw." 
Aanvechtbaar, maar ook te prijzen. Ze nam het niet alleen op voor het Oranjehuis maar ook voor de gewone man die in die tijd zeer geminacht werd. Onze ex-premier drs. R.F.M. Lubbers zei erover: ,,Wat heb ik genoten van Kaat, Keet en de Kezen. Het is een verrukkelijke geschiedenis om te lezen." ,,Kaat, Keet en de Kezen" kost inclusief porto € 11,50, als u het bij mij bestelt. 
U stort dat bedrag op mijn banknummer 692060316 bij de ING, Apeldoorn t.n.v. Van Baardewijk, onder vermelding van KKK en u ontvangt het thuis.

OOK LEVERBAAR: NOG EVEN EN WE ZIJN ER! 

Columns over ouder worden en oud zijn. In 34 columns heb ik geprobeerd weer te geven hoe het is ouder te worden in een sterk veranderende maatschappij. En bepaald niet in de geest van ,,vroeger was alles beter". 
De tijd van vroeger had veel goeds en veel kwaads en nu is het m.i. niet anders. Het gaat ook veel over de grote Toekomst en over het voor God verschijnen. 
Een recensente nam over: ,,Maar vaak was er een beeld. Het was zijn tijd om voor God te verschijnen. Hij stond voor Hem, met gebogen hoofd. God schudde langzaam zijn hoofd. Toen keek Hij over zijn hoofd heen naar een Gedaante die achter hem stond. God trok vragend zijn ene wenkbrauw op. De Gedaante reageerde klaarblijkelijk. Daarna maakte God een geruststellend en vriendelijk gebaar naar hem. Hij vroeg ook nog: ,,Laat je handen eens zien." Hij toonde zijn handen, draaide ze om en om: ze waren leeg. God stak zijn hand uitnodigend uit." Voor NOG EVEN EN WE ZIJN ER gelden dezelfde bestel-gegevens als voor KAAT, KEET EN DE KEZEN, vermelden graag NE, het bedrag is € 11,50.

OOK LEVERBAAR: ROTTERDAM, RARE STAD

Over mijn kinder- en jongensjaren in het Oude Noorden van Rotterdam. Herinneringen aan dingen die als kind diepe indruk maakten. 
Uit recensies: ,, …een goed leesbare bijdrage aan de geschiedenis van een Rotterdamse volkswijk." ,,Al lezend krijgt men een goed inzicht in het leven tijdens  de jaren rond de Tweede Wereldoorlog." 
Maak € 12,50 over met gebruikmaking van dezelfde bestel-gegevens als hierboven, onder vermelding van RRS, en ik stuur het u toe.

Ik kan maar nooit dat schrijnende gedicht van Ida Gerhardt vergeten. Een vrouw loopt over straat met haar kind en grauwt het kind toe: ,,Jij, jij had er nooit moeten zijn." Het kind sjokt verder, met schouders waar een zware last op lijkt te rusten.
Er is onvoorstelbaar veel kinderleed in deze wereld. In allerlei vormen. Wat zijn kinderen ontstellend vaak het kind van de rekening. Ik ga geen opsomming geven. Daar zit u niet op te wachten. Eén enkel voorbeeld. 

Bij ons in het winkelcentrum zat een Bulgaars jochie wat op een accordeon te spelen. Natuurlijk de straat opgestuurd. Ik kan dat melancholieke armoegezichie van dat jochie maar niet vergeten. En bijna niemand gaf hem wat.
Vreselijk al dat kinderleed, terwijl er in de wereld een grote Kindervriend is, die tijdens zijn leven op aarde kinderen aanhaalde en op schoot nam en ze met ogen vol liefde aankeek. Wat zullen de HERE God en de Here Jezus ontzaglijk veel verdriet hebben om wat kinderen wordt aangedaan.

Maar niet alleen verdriet. Ze zijn er boos om, woedend. In Mattheus 18: 10 staat: ,,Ziet toe, dat gij niet één dezer kleinen veracht. Want Ik zeg u, dat hun engelen in de hemelen voortdurend het aangezicht zien van mijn Vader, die in de hemelen is." (Tussen haakjes: in het Marcusevangelie staan het gedeelte over de echtscheiding en de zegening van de kinderen bij elkaar - toevallig?).

Over engelen en kinderen las ik pas iets dat ik graag doorgeef. Het is van prof. D. Holwerda en ik geef het maar letterlijk weer.
De engelen zien het gezicht van God. ,,Het aangezicht zien van een vorst betekent: persoonlijk met hem in aanraking komen, b.v. doordat men tot zijn hofhouding behoort. De engelen der ,,kleinen" krijgen dus geregeld de Vader in de hemelen te zien. Als ze Hem over iets willen aanspreken, is daartoe dan alle gelegenheid. Dat zegt de Here Jezus daar als DREIGEMENT aan het adres van wie die ,,kleinen" te na komen. ,,Pas op!", zo zegt Hij als het ware ,,ze hebben hun relaties aan het hemels hof. Die kunnen alles rapporteren, en zullen niet rusten, voordat aan deze ,,kleinen" recht is gedaan".

Laten we maar dagelijks bidden voor de kinderen en laten we ze nooit een strobreed in de weg leggen om tot God te komen. Anders neemt God ons dat zeer kwalijk (zie Marcus 9:14). Het staat in de Bijbel en we weten er dus van. Laten we kinderen behoeden en beschermen en ze de goede weg wijzen. 
Anders…WE ZIJN GEWAARSCHUWD. U EN IK!

Na jaren uitverkocht te zijn geweest is het er weer

IETS HEEL ANDERS

Twee gebeden

BID VOOR MIJ

Bid voor mij
als ik gevangen en verloren ben
haast niet meer weet of ik mezelf nog ken.

Bid voor mij
als ik geslagen en veroordeeld word
of als de wanhoop mij in 't diepe stort

Bid voor mij
Ook in de nacht
als horen, zien en zingen mij vergaat

Wees wakker
Alsjeblieft,
het voelt of liefde mij verlaat

Wees waakzaam
wees voor mij een vlam,
een fakkel die mijn weg verlicht

,,Bidt voor Mij",
vroeg Hij zijn volgers
daar in de tuin van onze pijn

,,Waak met Mij,
riep Hij in wanhoop,
verkoos Hij toch het Lam te zijn.

Mijn Heiland weet wat lijden is
Hij kent mijn zwakheden, gemis
Nu ben ik ook niet meer alleen,
Er daagt een lied, door tranen heen

Veilig in zijn armen, een Engel aan mijn zij
zo voel ik mij gesterkt, doordat jij bidt
voor mij.

(Overgenomen uit het blad ,,Open Doors" van februari 2008 - www.opendoors.nl )

HERE GOD, IK BID U

Here God, ik bid U
voor mensen met sombere gevoelens,
voor mensen
die in hun verdrietige gedachten zijn ingekapseld.
Zie toch, hoe zij eronder lijden,
hoe elke nieuwe dag een last geworden is.
Ik bid U, haal hen uit hun duisternis,
geef hen troost door uw licht.
Genees hen en geef vrede en uitzicht.
Waar de diepste droefheid woont,
kan alleen de grootste macht iets doen.
Daarom, Here God, erbarm U over hen
die depressief zijn.

(Uit: ,,Bid elke dag" van Marie Hüsing (Boekencentrum, Zoetermeer)

Luistert u wel eens naar de nieuwe christelijke zender Grootnieuws-radio 1008 AM? Ik kan het u aanbevelen. Reportages, interviews, veel muziek, een kookrubriek, een column en nog veel meer (www.grootnieuwsradio.nl). 

WE KOMEN MET NIETS TER WERELD

Lacht God wel eens? Jazeker. Allerlei emoties en uitingen die wij als mensen hebben worden ook aan God toegeschreven. Of eigenlijk is het natuurlijk andersom. God lacht misschien wel eens om de humor van zijn kinderen. En in psalm 1 staat: ,,Die in de hemel zetelt lacht." 
Hij lacht om die machthebbers en krijgsheren, om hun arrogantie en hoogmoedswaan. Omdat ze samenspannen tegen Hem. Hij lacht om volken die met hun domme nationalisme andere volken minachten. Hij lacht ook om mij als ik gewichtiger doe dan ik ben. 
Ja kijk, psalm 8 zegt wel dat we bijna goddelijk zijn, zo belangrijk in Gods ogen, maar aan de andere kant is er ook 1 Timótheüs 5 dat zegt dat we niets bij ons hadden toen we op de wereld kwamen en dat we niets mee kunnen nemen als we de wereld verlaten. Die zeventig, tachtig jaren die we hier zijn leven we helemaal van de geef. We moeten het hebben van wat zijn Vaderhand ons toeschuift. Van onszelf zijn we armoedzaaiers. 
Toch een bijzonder idee: als we uit de schoot van onze moeder glijden hebben we niets bij ons. Het is nog nooit gebeurd dat een man tegen zijn vrouw zei: moet je nou zien, hij heeft een stapeltje aandelen in zijn hand. En je kunt wel wat dingen van waarde in de kist van een overleden dierbare leggen, maar hij of zij heeft er niets aan. 
Ik denk dat God dat allemaal zo geregeld heeft om ons duidelijk te maken dat we echt alles aan Hem te danken hebben. Ik heb eens geprobeerd die gedachte vorm te geven in een liedtekst, met de titel: ,,Met niets kwam je ter wereld":

Te zingen op de wijs van lied 107 ,,Liedboek", ,,Wie zich hoovaardig heffen". 

,,NOG EVEN, EN WE ZIJN ER!"

Een dag of wat geleden verscheen onder deze titel een bundeltje ,,colums" van mijn hand over ouder worden en oud zijn. Dat klinkt nogal gewichtig, maar het gaat om veelal korte stukjes van een oudere die wat terugkijkt, wat bespiegelt en filosofeert en ook vooruit kijkt. Naar het moment dat oude aarde totaal verandert in een nieuwe. Hij hoopt er bij te zijn met talloos veel anderen.
Een paar titels: Vieze liedjes / Angst / Ontmoetingen met schrijvers / Leven in je eigen wereldje / ,,Ik ga naar de hemel" / Onze verweesde samenleving / Onze levenslange honger en kommer / Van ouder worden wordt je een ander mens.
Het is bij uitstek geschikt om cadeau te geven aan een oudere. Maar 't is ook aantrekkelijk voor jongeren die wel eens wat van een oudere willen lezen.
Het ISBN is 798-90-71343-52-0. Het boekje kost € 10,00 in de boekhandel. Bestelt u het bij mij dan komt er € 1,50 porto bij. 
Wie dan € 11,50 overmaakt op banknummer 692060316 ING t.n.v. Van Baardewijk, Apeldoorn, ontvangt het thuis info@keesvanbaardewijk.nl 

Wat zijn de Evangeliën ook actueel in het leven van alledag. Dat wordt duidelijk in het dagboek van Eugene H. Peterson ,,EEN JAAR MET JEZUS". ,,Oplopen met Jezus" aan de hand van een dagboek voor 365 dagen lezen, bezinnen en bidden.
Dit is een gebruiksboek van hoog niveau. De stukken variëren van grootte en geven voor elke dag een Schriftplaats, een stukje bezinning en een gebed. Om een indruk te geven het commentaar bij Matteüs 14: 34-36: ,,De afschuwelijke eenzaamheid van de zieken blijkt uit hun verlangen om Jezus aan te raken. Zijn bereidheid om zich te laten aanraken, om nabij mensen in nood te zijn, laat zien dat Hij zijn hele persoon deelt, lichaam en geest, met hen die hunkeren naar contact met genezing en heelheid."
Deze uitgave van Kok Kampen telt 431 pagina's. Het ISBN is 789043 513968, de prijs is € 22,50.

PROBEER HET OOK EENS

Wat? Een haiku maken. Zo'n gedichtje van 3 regels met respectievelijk 5, 7 en 5 lettergrepen, liefst handelend over de natuur. Ik heb een poging gewaagd:

Lucht, licht en helder
ruik ik nu de lente al?
nog even wachten.

Mooi om te doen. 
Wie dat ook vindt is Inge Lievaart, die een meesteres is in het genre. Kortgeleden verscheen: ,,DE BINNENKANT VAN HET ZIEN", met ruim tweehonderd haiku. Overigens verschenen er meer bundels van haar met haiku.
De auteur is hoogbejaard maar heeft nog een scherpe blik en een verbazing- wekkend uitdrukkingsvermogen. Ze schrijft over de seizoenen en over natuur- en andere verschijnselen, zo dat je wat zij zag zelf ziet. Ze laat je de andere kant, de binnenkant van de dingen bekijken. Het boek oogt als een juweeltje. 
De uitgever is Kok, Kampen, het ISBN 789043 513883 en de prijs is € 14,90.

ZO MOEILIJK IS NEDERLANDS NIET
       je moet alleen maar goed kenne leze.

Twee januari - het jaar is nog fonkelnieuw.
Nou fonkelnieuw: ik kijk naar buiten, ik loop op straat en zie mensen, ik lees de krant en kijk het journaal, maar veel nieuws kan ik niet ontdekken. Het nieuwe jaar lijkt verdacht veel op het oude.
Prediker vraagt: ,,Zie jij wat nieuws?" En hij antwoordt zelf: ,,Welnee, man, dat nieuwe - ,,het was er al in verre tijden, die vóór ons waren."
Het stemt een beetje triest: ,,niets nieuws onder de zon." Een mens ziet toch graag wat verandering… Want het oude jaar bracht behalve veel goeds ook veel waarvan je niet vrolijk wordt. En in het nieuwe jaar zal het weinig anders zijn. We wachten het maar af.
Niks nieuws. Ik zat er nog zo'n beetje over na te mijmeren toen ik, voor mijn gevoel, een mooie inval kreeg.
Het was weer een woord uit de Bijbel. Uit Klaagliederen notabene, Klaagliederen 3: ,,Zijn barmhartigheden houden niet op, elke morgen zijn zij nieuw, groot is uw trouw!"
Ja, u hoort het goed. Zijn barmhartigheden zijn elke dag nieuw." Ja, dat wisten u en ik toch al lang. Maar is dat woord tot ons doorgedrongen, zodat het ons helemaal eigen werd.? En gelóven we het?
Het lijkt of je je in een warm bad dompelt. Barmhartigheden - elke dag nieuw.
Wat zijn die barmhartigheden? Dat zijn uitingen van zijn liefhebbende Vaderhart. Zijn hart spreekt zo duidelijk en hoorbaar, dat we niet alleen hóren van zijn barmhartig- heden maar dat ze in ons leven werkelijkheid kunnen worden. Als we ons er maar voor open stellen, als we maar klaar staan om ze in ontvangst te nemen.
Weet u wat eigenlijk in 2008 nieuw zou moeten zijn? Dat we elke dag in de houding staan om zijn goede gaven in ontvangst te nemen, zoals kleine kinderen op een verjaardag de cadeautjes.
Wat zijn nou die barmhartigheden? We kennen allemaal de zeven werken van barmhartigheid, maar bij God houdt het niet op bij zeven. Ze zijn niet te tellen. Ik noem er wat:
Het tonen van erbarmen. God zegt: ,,Ik zie je heus wel in je nood. Ik sla mijn hand om je heen." Bij God rijmt erbarmen op omarmen.
Mededogen. Daar zit iets in van ,,vriendelijke toegenegenheid."
Deelneming. Je staat er niet alleen voor, nooit. Je moeite, je mooie dingen deel je samen met de HERE God.
Genade. Hij koestert geen wrevel of boosheid over je. Hij neemt geen afstand van je maar laat je delen in zijn genade en komt dichtbij je.
Lankmoed. Hij is geduldig en toegevend. Hij kan veel van ons hebben.
Liefdadigheid. Zijn daden die ons ten goede komen spruiten voort uit zijn liefde.
Medelijdend. Als we een chemokuur moeten ondergaan, zucht God: ,,Ach, kind van Me, wat moet je toch meemaken."
Vergeving. Nee, niet in goedkope zin van ,,Goed, goed, praten we niet meer over." Gods vergeving heeft de grootste en mooiste Mens, Jezus, het leven gekost.
Het is een niet aflatende hoeveelheid, die barmhartigheden. Ze houden maar niet op. U hebt die van drie januari nog maar net goed binnen, of die van 4 januari stromen al binnen. En u zegt nooit: ik weet langzamerhand wel wat die gaven inhouden, nee ,,ELKE MORGEN ZIJN ZIJ NIEUW!"

Even verder in ,,Klaagliederen" staat de oproep in stilheid te wachten op het heil, op de genadegaven, de barmhartigheden. Laten we die opwekking ter harte nemen.