2 mei 2007

5^e  jaargang – nummer 10

COLLECTEREN – MIJN LUST EN MIJN LEVEN

Zeker vier keer per jaar ben ik te vinden bij de ingang van de grote Deka-supermarkt in onze Apeldoornse wijk ‘De Maten’. Ik sta daar samen met een collectebus voor een goed doel.
Het is daar altijd gezellig druk en de opbrengst is maximaal.
Omstreeks half elf wordt de drukte nog veel groter: horden middelbare scholieren bestormen de winkel. U moet dan eerder aan een paar honderd jongeren denken dan aan tientallen.
Het zijn scholieren met ouders die waarschijnlijk nog geen bete broods voor hun koters hebben want stormenderwijs maken ze een uitgesproken hongerige indruk. En waarmee ze naar buiten komen…Je houdt het niet voor mogelijk: pakjes met amandel- en saucijzebroodjes, complete verpakkingen Mars, Twix, dozijnen gevulde en andere koeken, gezinsflessen Cola en nog veel meer. Wie denkt dat ze alleen maar zichzelf willen bevoorraden, heeft het mis. Op mijn vriendelijke aandrang dragen ze gul en royaal voor het betreffende doel bij. Ik denk dan: ze vallen toch weer mee en ook hierdoor is collecteren mijn lust en mijn leven.

T'IS MIDDERNACHT

’t Is middernacht en in de hof
buigt tot de dood bedroefd, in ’t stof.
De Levensvorst in Zijn gebeen,
doorworstelt Hij de strijd alleen.

’t Is middernacht, maar hoe Hij lijdt.
Zijn jong’ren slapen bij die strijd.
Een derven afgemat in rouw.
De aanblik op des Meesters trouw.

’t Is middernacht, maar Jezus waakt.
En ’t zielelijden, dat Hij smaakt.
Bant uit Zijn hart de bede niet:
Mijn Vader, dat Uw wil geschied.

’t Is middernacht, en ’t Vaderhart
Sterkt en verstaat de Man van smart.
Die ’ t enig lijden, dat Hij torst.
Ten eind doorstrijdt als Levensvorst.

Uit bundel Johan de Heer lied 280.

Het was weer Goede Vrijdag en ik las na het ontbijt Marcus 15 – 22 – 32. Het door de kerk uitgereikte gidsje voor Bijbellezingen in de Stille Week had dat gedeelte aangegeven.
Bij de korte meditatieve woorden had de redactie bovenstaand lied van Johan de Heer  afgedrukt.

,,Als ik wil hoor ik het zo nog mijn moeder zingen”, zei ik. ,,Mijn vader zong het bij het orgel”, zei mijn vrouw. We deden net of we elkaars tranen niet zagen.
Het blijft wonderlijk dat een geur, een woord, een melodie je onmiddellijk kan terugvoeren naar iets uit het verleden. Ergens, diep in je, moet een ontzagwekkende hoeveel woorden liggen, gevoelens, emoties, beelden, herinneringen aan geuren en wat niet al aan onbekends en verdrongens. De harde schrijf van de computer is er niets bij. Valt een woord dan roept dat tegelijk een ander, diep van binnen liggend woord, wakker.
Ik hoorde en zag mijn moeder, mijn vrouw haar vader.
Het lied bleef nog lang nazingen. De bittere en troostende woorden en de innige en droeve melodie. Het was een goede vrijdag.

KAMPEREN?

Een suggestie uit Carelman Complete Catalogus van verbazingwekkende voorwerpen & vernuftige vindingen.

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

25 april 2007

5^e  jaargang – nummer 9

YAD VASHEM

Mijn God, al die namen, die duizenden namen,
ze kijken naar mij en ze staren mij aan;
hier ben ik alleen met de doden tesamen
en met een verdriet, dat niet over zal gaan. 

Hoe hebben óóit mensen zó diep kunnen zinken?
En Here, mijn God, waarom hield Gij U stil?
Maar waar heb ik zélf mijn protest laten klinken,
of liet ik het toe, al was ’t buiten mijn wil? 

Ik voel mij verpletterd, kan enkel mij schamen
omdat ik een méns ben; om ’t gruwelijk lot
van al die miljoenen. – Die namen, die namen
ze zwijgen, ze spreken, ze huilen – mijn God!

Nel Benschop

IN DE BUS VAN TELL AVIV NAAR JERUSALEM

In de bus van Yell Aviv naar Jerusalem,
zag ik een oude vrouw,
een moeder in Israël,
met een glimlach, onbeschrijfelijk
en een blik, wijs en zonder verbazing.
Verzoend met het verleden
was ze klaar voor de toekomst.
Jerusalem binnenkomend,
glansden haar ogen en streelden verrukt
de zonnige straten en huizen. 

O, dat ze ook zo zal ingaan in de Stad
die door Gods heerlijkheid verlicht wordt.

OUDE RABBIJN OP WEG VAN TELL AVIV NAAR HAIFA

Met een enkel woord als sleutel
opende hij de deur van een inferno.
Hij rilde, zag opnieuw vlammen
en zijn ogen vernauwden zich.
,,Bergen Belsen”
zei hij,
,,meine ganze Familie ermórdet und ich allein…
solche kleine Kinder…”
wees hij. 

Nee God, ik zeg niets.
Want wee die met zijn Maker twist.
Maar leg uw hand, leg alstublieft uw hand,
op hen die overleefden en nog dagelijks sterven.

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

18 april 2007

5^e  jaargang – nummer 8

HERSTELWERK

Willem Smouter 

De Geest werkt van schepping tot voleinding.
Een prikkelend en uitdagend boek over de gaven van de Geest.
,,In dit boek verdiept de auteur zich in het gevoeligste punt tussen gereformeerden en evangelischen: de gaven van de Geest. Hij wil die gaven niet zien als een nood- maatregel uit de eerste eeuw, maar ook niet als een extraatje voor vermoeide christenen van nu. Hij ziet ze daarentegen als een wezenlijk deel van Gods weg van de schepping naar de voleinding: ,,Wat onze God bedoelde bij de schepping, wat Hij herstelde in Jezus Christus en zal voltooien bij de wederkomst, dat wil de Geest in ons werken en versterken.” 
(Uitgave Boekencentrum, Zoetermeer).

ZAK ’T DOEN?

Prediker zegt dat het beter is te gaan naar een huis van rouw dan naar een huis van feestgelag.
Dat kan zijn, maar in het laatstgenoemde verblijf is het wel prettig toeven.
Zo’n verblijf was voor mij het gemeentehuis waar ik als huwelijksambtenaar mensen in de echt mocht verbinden.
Er heerste meestal een opgewekte en vrolijke stemming. Niet altijd van verheven aard. Soms had de vader van bruid of bruidegom al een spatje teveel op en riep dan minder welvoeglijke dingen. Opvallend was dat regelmatig bij het tekenen van de acte het advies kwam: ,,Ie mag wel een kruussien zetten.”

Niet alleen authentieke Nederlanders trouwden er, ook natuurlijk later ingekomenen. Dan werd het tobben met de taal. Speciaal toen een Chinese trouwde die geen woord Hollands sprak of verstond.
Een restaurant-chinees leerde mij de noodzakelijke woorden en zo kon ik mij in haar landstaal tot haar wenden. Ze vond het zichbaar wel aardig maar had toch iets van ,,wat een rare chinees.”
Een keer riep een klein meisje, na het jawoord van de bruid: ,,Nu krijgt tante Joke een baby” in de stellige verwachting van een prompte bevalling. Dat viel haar tegen maar ons kwam het wel goed uit. Al die rompslomp!
Het kon ook gebeuren dat een huwelijksvoltrekking niet doorging omdat de bruid, eerder dan verwacht, in het kraambed beland was.

Meermalen kreeg je als ambtenaar op voorhand gespecificeerde wensen over de wijze van opstelling in de trouwzaal.
Van een van de huwelijkspartners waren pa en ma gescheiden. Ze zouden wel in de trouwzaal verschijnen maar ver van elkaar, op zodanige wijze dat hun gespannen verhouding niet zou uitlopen op een handgemeen. Beide hadden ook een nieuwe relatie. Een plattegrond was vervaardigd met gedetailleerde informatie over een strategische opstelling.
Een dag tevoren belde de aanstaande bruidegom op: we hoefden het niet zo nauw te nemen met de opstelling. Argument: ,,Mien moe hef net de verkering uut.”

Je moest ook wel eens fors optreden. Een jong stelletje verscheen. Zij timide, hij een duidelijk lefgozertje met een stel gabbers in zijn kielzog. Toen ik de hamvraag stelde keek hij langdurig achterom naar zijn vrienden en stelde de vraag: ,,Zak ’t doen?” Omdat er meer trouwlustigen wachtten, moest ik doorwerken. Ik zei streng: ,,Ik stel de vraag nog één keer. Geeft u geen antwoord, dan vertrek ik.” Hij haalde bakzeil. Maar ik had wel te doen met het bruidje.

Zo kon je in de trouwzaal van alles beleven.

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

11 april 2007

5^e  jaargang – nummer 7

DICHTER

Loop hem niet voorbij –
die uitdrager
op de markt van het leven –
wie weet
heeft hij iets van uw gading

SPOREN

Oud moedertje aarde
het is nog aan u te zien
hoe volmaakt
u in den beginne was

HOORBARE VOORBEELDEN

Nog maar nauwelijks ontwaakt uit diepe dromen
word ik onthaald op gezang uit de bomen,
en door het raam van tweehonderdzeven
hoor ik een kleine een zangsolo geven.

Terwijl ik versuft aan de dag lig te wennen
zijn kinderen en vogels
de Heer aan ’ t verwennen.

LENTE-LIEF EN -LEED

De vogels gaan druk en onwijs te keer.
Ze voelen het: de lente zit in ’t weer.
Ik loop op straat en moet mij zeer bedwingen
om niet onzinnig uit de band te springen.
Als ik nu dee wat ik het liefst zou doen,
dan gaf ik elke heer een hand en elke vrouw
een zoen.

Maar ik kijk wel uit en kom weer tot bedaren,
’t Verstand dat je gegeven is moet je toch maar bewaren.
Al gaan de vogels zich ook ongestoord te buiten –
mij zouden ze bij zulk gedrag toch onverwijld insluiten.

LENTE

Wat een geluk …’t wordt lente en de dagen gaan weer lengen.
En boven zit de grote Schilder z’n kleuren al te mengen,
om boom en struik een feestelijk uiterlijk te geven.
Bij voorbaat dank, dat ik ’t weer mag beleven

DE VLIEGERAAR 

door Khaled Hosseini

Ik wil dit bijzondere boek echt bij u aanbevelen omdat het zo boeiend, meeslepend en
interessant is. Behalve een boek over vriendschappen en nog veel meer dingen is het inzichtgevend in de situatie van een land als Afghanistan. 
Een paar recensies:

,,Een intiem en authentiek verhaal over de verraden vriendschap van twee jongens – van de inval van de Russen tot het schrikbewind van de Taliban.” (Het Parool)
,,Verbijsterend goed, schitterend van taal. De briljante, indrukwekkende plotwendingen maken deze roman onvergetelijk.” (Publisher’ s Weekly).
Enzovoort, enzovoort (Uitgave de Bezige Bij).

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

4 april 2007

5^e  jaargang – nummer 6

U BENT AAN HET KRUIS GESLAGEN

U bent aan het kruis geslagen
en wiste onze schuld.
U hebt de dood verslagen,
machten met schrik vervuld.
Toen mocht U triomferen,
kwam stralend uit de nacht.
Laat ons in ’ t licht verkeren.
U bent Gods Zoon vol kracht.

In U zijn wij gestorven.
Uw dood is onze dood.
Wij waren diep verdorven,
U redt ons uit de nood.
Help ons uw Woord bewaren
vol overwinningskracht.
En altijd weer ervaren
uw glorie en uw macht.

Heer, laat ons niet verdwalen.
Het wachten duurt zo lang.
Kom ons nu eindelijk halen,
wij zijn soms moe en bang.
Een wordt vervuld ons dromen.
Die eeuwen werd verwacht,
Hij is, Hij is gekomen
in al zijn glans en macht.

Te zingen op de wijs van lied 409 ,,Liedboek”
,,Laat ons de Heer lofzingen.”

JEZUS, ZIELSBEDROEFD EN EENZAAM

Bij Mattheüs 26- 36 -46, Mattheüs 27: 45- 56, Colossenzen 2:13

Jezus, zielfsbedroefd en eenzaam,
riep de HEER aan:
,,Spaar Mij ’t vuur van uw gericht,
moet Ik zo verscheurend lijden,
eenzaam strijden?
Abba, toon mij uw gezicht.”

,,Waarom hebt U Mij verlaten?
Die Mij haten,
kwellen, tergen Mij, uw Zoon.
Zie mijn wonden, zie mijn lijden,
wil bevrijden,
Mij, die sterft aan haat en hoon.”

Maar Hij moest de beker drinken
en verzinken
in de diepte van de dood.
Dank U, dank U, dat U leven,
ons wil geven,
ons bevrijdt van schuld en nood.

Te zingen op de wijs van psalm 38

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

28 maart 2007

5^e  jaargang – nummer 5

Beste lezer, gedurende vier jaar heb ik een bepaalde indeling van mijn weblog aangehouden, met vaste rubrieken. In de komende tijd hoop ik te komen met wekelijks een korte aflevering met een gedicht, een actualiteit, een recensie of een persoonlijke notitie. BLIJF KIJKEN!

GEKRAAKTE NOTEN

• Wat ben je als christen als je geen engels kent?
• Wat zal God lijden onder al die christenvervolging
• Voor de kerk geldt niet: ,,pas je aan, dan blijven de klanten komen”
• Fantastisch, dat wij Gods gedachten kunnen lezen, in de Bijbel
• Als de kerk je moeder is, gedraag je je toch niet als een kostganger
• Hoe komt het toch dat mensen in hun boosheid het eerst de naam van God misbruiken?
• Onophoudelijk moet een mens zich tot de orde (van God) roepen
• ,,Vliegtuigstrepen” - lidtekens aan de hemel
• ,,Ik heb goed nieuws: er is Iemand bij mij ingetrokken”
• Het Koninkrijk van God is aanwezig, ook al zie je het netzomin als een kind in de baarmoeder.

TEN LEVEN OPGESCHREVEN

In het boek ,,Levensvragen” van Oden (uitgave Rap) las ik een uitspraak van Renate Dorresteijn: ,,Allemaal staan we er ten diepste alleen voor” en over de schrijver M. Houellebecq zegt Heleen van Royen : ,,Hij herinnert ons aan de naakte feiten van het bestaan: ten diepste zijn we allemaal ongelukkig, eenzaam en ten dode opgeschreven. Eigenlijk zijn we al dood, we moeten er alleen nog naartoe worden geleid.”

  tekening van kleindochter

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

14 maart 2007

5^e  jaargang – nummer 4

UIT DE WEBSITE WARWINKEL

www.youtube.com – muziekweelde – typ de naam van een geliefde componist in het zoekveld rechtsboven en u krijgt de mooiste muziek.
www.antiqbook.nl – de Europese site voor antiquarische- en tweedehandsboeken.
www.beeldengeluid.nl - ,,Beeld en geluid” beheert 70% van het Nederlands audiovi- suele erfgoed. Meer dan 700.000 uur radio, t.v. film en muziek.
www.refo-nieuws.nl – nieuws uit de ,,reformatorische wereld”.
www.christelijkeconcertagenda.nl – spreekt voor zichzelf.

GEDICHT VAN DE WEEK

Dit lied is speciaal geschreven voor de Micha Campagne. Zij roepen christenen op zich in te zetten om de verschillen tussen arm en rijk te veranderen.

VAN ,,DE OOGST” 

– het blad van ,,Tot Heil des Volks” – blad over evangelisatie, hulpverlening en profetische geluiden, is weer een nieuw interessant nummer verschenen ,,Ichthus”. Vraag dit gratis blad aan bij ,,Oogstpublicaties” – O.Z.Voorburgwal 241 – 1012 EZ Amsterdam – info@deoogst.nl   – www.deoogst.nl 

LIEVE VADER

Mijn hele leven heb ik U aangeroepen, wensen kenbaar gemaakt, U vergeving gevraagd en U gedankt. En U hebt geantwoord. Zo is Uw omgangsregeling met mij.
Nu wil ik het anders doen. Ik wil U schrijven. Het idee heb ik van koning Hizkia, U weet wel.
Ik twijfel er niet aan of U zult mijn brief lezen, aandachtig als U bent.
U woont in een Koninkrijk van licht en liefde en heerst daar met macht en majesteit. Iedereen houdt daar van elkaar... Geen spoor van boosheid en afgunst.
Wij wonen op aarde waar het vaak donker is, onrustig, gevaarlijk Er loeren demonen.
’s Avonds van acht tot half negen krijgen wij ons deel, voor U is het journaal een journaal zonder einde. Wij horen en zien, ik noem maar wat: het klagen en het gehuil van kinderen op de vlucht, de lege ogen van de van honger stervenden, cynische krijgsheren die over lijken gaan, razende mensen die aanvallen en verwoesten en nog veel meer… Maar wat is dat bij wat U hoort en ziet? Wij hebben voortdurend hartzeer, maar Uw hart moet wel bréken.
Wij hebben het gevoel dat het eind van de tijd gekomen is en we hunkeren naar de komst en de openbaarwording van U en van Uw Zoon.
Als iemand zegt ,,Hoor! Zijn voetstappen!” dan zeggen we ,,Ja” Ze klinken ons steeds luider in de oren.
Uw Zoon verzekert ons: ,,Zie, Ik kom spoedig!”. En wij bidden om die komst en roepen: ,,Verlosser! Kom! De wereld wacht!” en we maken uitnodigende gebaren. Uw komst is zo nodig. ,,U ziet toch wel dat veel van Uw kinderen het water tot aan de lippen komt!”.
En denkt U ook eens aan Uzelf. In de nieuwe wereld zult U nooit meer gelasterd en gehoond worden. Dan bent U eindelijk alles in allen.
Dan hoeft U en dan hoeven wij al die ellende niet meer te zien en te beleven.
Wij vragen en wij roepen. Ook ik.
Eerlijk, ik verlang naar Uw komst. Maar ik zie er ook tegenop. Die totale verandering, die schokkende gebeurtenissen. Diep in mijn hart heb ik er angst voor. ,,Laat het nog even duren”, denk ik wel eens.
Ik weet dat de wereld een doodzieke patiënt is, die schreeuwt om een Dokter.
Ik verlang naar U en tegelijk hoop ik op wat uitstel. Om mezelf dus en ook om wat anders.
,,Verlosser, kom zodra de tijd vol is!”. Maar in stilte herinner ik U ook aan de namen die ik U zo vaak heb voorgelegd. Vader, verander hun harten, alstublieft.Ik gun ze zo dat ze erbij zijn als U verschijnt in heerlijkheid. Ik gun ze zo dat ook hun tranen worden afgeveegd. Ik gun ze zo dat ze er getuigen van zijn als allen hun schatten en gaven Uw Koninkrijk binnendragen. Ik gun ze U zo graag.

Wat moeten we toch vragen en bidden? U hoort ons gebrekkig gebed, gelukkig. Dát bemoedigt!

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

21 februari 2007

5^e  jaargang – nummer 3

UIT DE WEBSITE WARWINKEL

www.ncrv.nl/geloven - 24 uur per dag- 7 dagen per week – kijken naar programma’s over religie, spiritualiteit en zingeving.
http://india.waarbenjij.nu/ - wil u iets meebeleven van wat een jonge vrouw aan ,,christelijk werk” doet in India, bekijk deze site.
www.musikwissenschaften.de/service/nb/ - het printen van muziekbladen wordt met behulp van deze Duitse site een peulenschil.
www.naamgenoten.nl – stel u heet Jodocus en wilt weten hoeveel meer mensen zo heten – kijk op deze site – u vindt er alle Jodocussen die zich gemeld hebben.

GEDICHT VAN DE WEEK

Bij Jesaja 49: 14-17a

Als Isrel klaagt: ,,De Heer heeft ons verstoten,
Hij trok zijn liefdevolle handen af.
En of wij treurden, tranen stil vergoten,
Hij kijkt niet op, geeft in zijn woede straf.”

’t Volk dat zo spreekt komt Vader God te na.
‘’Ik die u koester als een moeder doet.
Die steeds mijn vaderarmen om u heen sla,
Ik u vergeten? Ik die zorg en voed…?”

,,Als arme kinderen ben je vast geborgen,
Ik grif met aandacht namen in mijn hand.
Vertrouw op Mij tot aan de nieuwe morgen
die komen gaat voor jullie volk en land.”

Te zingen op de wijs van psalm 110

GELEZEN

Als je ’s avonds niet kunt slapen,
praat dan met de Herder en tel geen schapen.

KINDERLIEDJE

Op mensen kun je niet altijd zo aan:

je vriendje laat je soms zomaar staan.
Je loopt naar je ma of je pa met verdriet,
en dan zeggen ze: ,, Ja, maar nou eventjes niet."
Je wordt boos en verdrietig en je valt stil.
Veel dingen gaan anders dan je graag wil.

Je spreekbeurt op school was een succes,
vond je zelf en toch kreeg niet meer dan een schamele zes.
Gister nog voerde je Kauwtje kruimeltjes koek
en vanmorgen lag t-ie morsdood en stil in de hoek.
Je bent treurig en moe en je houdt je maar stil.
Veel dingen gaan anders dan je graag wil.

Kom eens hier, dan fluister ik wat in je oor.
Vergeet het niet en geef het maar door.
Ik ken een Vriend die jou altijd ziet staan,
en Die je liever ziet komen dan gaan.
Het is Jezus Christus, onze hemelse Heer,
een Schuilplaats, een Toevlucht, altijd weer

Hij zal nooit veranderen, Hij heeft alle macht.
Hij luistert, Hij steunt, geeft ook jou moed en kracht.

‘OF HET HARDE AL ZACHT WORDT’

is de slotregel van het gedicht ‘Uitzien in verwachting’. Het staat in de laatste dichtbundel van Inge Lievaart ‘Tot al het harde zacht is’.
De dichteres is bijna negentig en wacht en hunkert al lange jaren. Waarop en waarnaar? De titel van een van de gedichten zegt het: om bij de Heer bewaard te zijn, om de verlossing van het lichaam met alle onvolkomenheden. Ze strekt zich uit naar de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Kijkt er naar uit dat lijden en verdriet vergeten woorden zijn. Speurt en voelt of het harde al zacht wordt.
Inge Lievaart, een van de meest prominente christelijke dichters, haalt overal beelden vandaan om aan haar gevoelens en gedachten vorm te geven. Heel knap.
Wie er niet tegen op ziet om een bundeltje als dit drie, vier keer te lezen om het tot z’n  recht te laten komen, zal er veel in vinden.
(Uitgave Kok Kampen – ISBN 9043513008 - € 12,50)

SPREUKEN MET EEN KNIPOOG

Doppioaltocelloviool – een ideaal instrument om onverschillig welk strijkkwartet op uit te voeren.

(Natuurlijk uit Carelman Complete Catalogus van verbazingwekkende voorwerpen & vernuftige vindingen).

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

31 januari 2007

5^e  jaargang – nummer 2

KIJKEN WE ER ECHT NAAR UIT?

Eerlijk zeggen: kijkt u er naar uit? Naar de grote dag waarop Jezus terugkomt? 
Eerlijk gezegd: ik verlang er naar. Naar het eind van het lijden, naar de tijd dat God door iedereen vereerd en verheerlijkt zal worden. Maar ik zie er ook geweldig tegenop. Wat zal dat aangrijpend en heftig zijn als Hij verschijnt. Wat gebeurt er met me? Wat gebeurt er met mijn omgeving? Eeuwig leven… wat houdt dat nu echt in? Is er herkenning na de wederkomst? Zoveel vragen.
Max Lucado (schrijver van o.a. ’Hij noemt je bij je naam’ en ‘Hij koos de pijn’) schrijft erover in ‘ALS JEZUS TERUGKOMT’.
Ik heb het boek met gespannen aandacht gelezen. Het is een juweel waarin alleen aan de hand van Schriftgegevens een beeld wordt gegeven van hoe het zal zijn. Ik heb een groot aantal passages aangekruisd als heel opmerkelijk. Maar wegens ruimtegebrek zijn ze niet weer te geven. Ik geef een aantal hoofdstuktitels: ‘Heb vertrouwen, Ik zal ervoor zorgen’/ ‘Vooruitwachten’/ ‘In de warme armen van God’/ ‘Nieuwe kleren’/ ‘Kijk eens wie er in de kring van de winnaars zitten’/’De laatste dag van het kwaad’/ ‘Jezus zien’/ ‘Over de drempel stappen’.
Wat zou het goed zijn als heel veel mensen dit boek lazen. Het geeft zoveel bemoediging en troost…
Het is een uitgave van Novapres ( www.novapres.nl ) 
Het ISBN is 10: 90 6318 280 5 – 13: 978 90 6318 280 9. Het boek geeft, heel origineel, aan het eind een studiegids, geschreven door Steve Halliday met tal van vragen over Lucado’s boek.

JEUGDBENDES – EEN ANGSTAANJAGEND VERSCHIJNSEL

Jeugdbendes - dat is iets voor Amerika. Denk maar even aan ‘West Side Story’, met rivaliserende groepen jongeren.
Maar al sinds enkele tientallen jaren kennen wij het lugubere verschijnsel ook. Wat weten we er precies van? Hans Visser doet er een boekje over open in ‘Hardliners’ – leven in een jeugdbende – levend uit een jeugdbende.
Ja, want dat is een hele toer: er onbeschadigd uit te komen. Hans Visser schrijft: ‘’Van mijn vroegere kameraden zijn sommigen nu dood, vermoord, zijn zwaar verslaafd aan alcohol en coke of zijn voor het leven fysiek- en geestelijk verminkt”. 
Hij is er uitgekomen dankzij de grote Bevrijder en van Hem getuigt hij nu.
‘Hardliners’ geeft een krachtig getuigenis – is zeer geschikt als evangelisatieboekje – ziet er goed uit en is ook nog goedkoop: maar € 7,95.
ISBN 90 6318 275 9, uitgave Novapres ( www.novapres.nl )

NOG EEN BOEK OVER JEUGDEVANGELISATIE

Daniel de Wolf: ‘Jezus in de Millinx, woorden én daden in een Rotterdamse achterstandswijk’
‘De Oogst” schreef erover: ‘Zelden heb ik zo’n goed boek over jeugdevangelisatie gelezen – Het is een evenwichtig, doordacht, eerlijk, eigentijds, maatschappelijk relevant, positief kritsch, bijbels, dus prikkelend, praktisch boek over gedurfde en besproefde evangelisatie onder (probleem-) jongeren in Nederland.
Uitgave Youth for Christ en Kok, Kampen, prijs € 14,50.

MOE MAAR NIET MOEDELOOS

Moe ben ik van deze wereld, van het nieuws, de commentaren.
Moe van de kolommen en ingezonden brieven. Van de nieuwsitems bij de NOS en alle andere zenders, CNN, BBC, noem maar op.
Gewoon moe. Ik verwacht geen eerlijke nieuwsberichten meer als het om Israël gaat.
Ik ben moe van het zoeken naar eerlijke verslagen.

Moe ben ik ook van de veroordelingen van Israël, door de Verenigde Naties.
Moe van wat de Europese Gemeenschap zegt over Israël.
Moe van de internationale gemeenschap, die op eieren loopt, als de president van Iran openlijk de vernietiging van Israël als zijn doel verkondigt.
Moe omdat ze amper reageren. Moe ben ik van deze wereld.

De wereld keek toe toen Joden werden vernietigd in kampen.
De wereld kijkt toe, nu er opnieuw wordt opgeroepen tot vernietigen.
De wereld is niet geschokt als een leider daartoe oproept.
De wereld zoekt ook geen strafmaatregelen tegen zo’n mening.
De wereld kijkt toe, en wacht op wat er daarna komt…

Ik bid dat Israël haar plaats krijgt, om recht en gerechtigheid.
Bid dat er nooit meer vernietiging zal zijn, bid om bescherming.
Bid en verlang dat de wereld van het verleden wil leren.
Bid dat leiders, organisaties en kerken durven opstaan voor Israël.
En ik bid om bidders voor de vrede van Jeruzalem.

En ik dank de Hemelse Vader voor zijn Woord.
Zijn beloftes, die van Hem komen, die Ja en Amen zijn.
Dank dat Hij Israël liefheeft, met een eeuwige liefde.

Danken doe ik voor jullie, die meebidden voor Israël.
Meehelpen zijn volk thuis te brengen. Helpen door positief te spreken over Israël.
En meezoeken naar wegen om het Joodse volk te troosten en te bemoedigen.
Danken doen wij bij Christenen voor Israël, voor jullie allemaal.
Omdat u in 2007 uw plaats blijft innemen op de muren van Israël (misschien wel letterlijk) en de Here in alle omstandigheden blijft verwachten.

Job 19:25 – Jesaja 40:31 – Habakuk 2: 1 – Lucas 2:32

Heleen Bénard (overgenomen uit Israël Actueel – februari 2007).

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

10 januari 2007

5^e  jaargang – nummer 1

Wij hadden vroeger meer ooms en tantes dan we met goed fatsoen aankonden. We zagen elkaar te weinig – een uitzondering daargelaten - en daardoor was er altijd achterstallig onderhoud.

Zo’ n uitzondering was oom Johan. (Een grapjas: toen mijn vader een keer jarig was en het huis uit zijn voegen barstte van al het bezoek belde hij aan, bleef onder aan de trap staan en vroeg of mijn vader thuis was). Die kwam regelmatig oplopen. Voor een praatje, een damspelletje of voor wat geklooi aan het harmonium. Dat heeft helaas weinig uitgehaald. Het psalmenkistje was ten prooi gevallen aan chronische emfyseem en, zoals u weet, is daar weinig kruid tegen gewassen

O ja, dan was er ook oom Goos. Voluit Gozewijn. Ik heb me wel eens afgevraagd hoe zijn ouders op zo’ n pompeuze naam gekomen zijn, later werd dat duidelijk. Toen oom Goos het levenslicht aanschouwde (met één oog, het andere functioneerde niet of nauwelijks) was juist neef Gozewijn uit Amerika op bezoek. Deze neef werd in de familie gekoesterd. Dat sierde onze familie want hij bezat niets, behalve nogal wat geld en goed.
Oom Goos, die ons dus ook regelmatig bezocht, werd geboren en overleed als vrijgezel. In zijn jongelingsjaren was hij ervan overtuigd dat de Wederkomst aanstaande was en waarom zou hij zich dan nog in zoiets ingrijpends, als het huwelijk toch is, begeven.
Hij was een beetje apart maar sympathiek en vriendelijk. Hij had iets eigenzinnigs en zelfstandigs over zich dat vaker voorkomt bij mannen die de dagelijkse corrigerende werking van een echtvriendin ontberen.

Maar terug naar oom Johan.
Ik bewonderde hem. Vooral om zijn dichterschap. Hij schreef gedichten of verzen voor allerlei familiale aangelegenheden. Verzen soms van drie à vier bloknootvellen waarvan de regels altijd rijmden. En alles met de hand. Tekstverwerken deed hij alleen ’s zondags, na de ochtendpreek.
Hij maakte ook voor mij eens een versje dat ik mocht voordragen op het koperen huwelijksfeest van mijn ouders. Leest u even mee.

Dat zilv’ren huwelijksfeest viel mijn ouders ook ten deel, twaalf en een half jaar later. Het werd gevierd met veel aanwezigen in een gewoonlijk droefstemmend zaaltje dat echter door ons als kinderen opgemonterd was met slingers en bloemen.
Ik weet nog goed dat we deze samenkomst begonnen zijn met een lied, natuurlijk van oom Johan:

De slotregel die we er na vele coupletten enigszins vermoeid uitbrachten was:

       ,,Boven zult gij landen” (2 x)

Tredend in het voetspoor van oom Johan, begon ik ook verzen te schrijven en droeg een der producten na bovengenoemd lied voor. Een gedicht dat ik tot een van mijn beste reken. Geniet u even mee.

Gaan voor goud… voor een gouden huwelijksfeest… ze wilden niets liever.
Dit was niet mijn enige optreden op deze feestelijke dag. Ik was door broers en zussen benoemd tot ceremoniemeester (of ik had mijzelf benoemd, dat weet ik niet meer) en moest uit dien hoofde voortdurend mededelingen verstrekken en programmapunten aankondigen.

Het was een andere tijd waarin we dit soort vierdagen vierden dan de onze. 
Een heel andere tijd. Zoveel dingen waren anders. Dat weten we en dat moge ook blijken uit het volgende.

Ik heb tot ongeveer mijn elfde een vrij normaal postuur en uiterlijk gehad. Ik was geen Adonis, maar je kunt niet alles hebben. Daar wij zojuist en met moeite de hongerwinter hadden overleefd was er geen aanleiding tot liposuctie, waar dan ook.

Op mijn twaalfde vond er iets plaats in mijn lichaam dat mij in korte tijd tot de langste jongen van de klas metamorfoseerde. Dit gevoegd bij een breekbare dunte maakte mij tot een weinig begerenswaardige partij in de ogen van vrouwelijke klasgenootjes. Ik leed daar niet zichtbaar, maar wel in stilte onder. Mijn bijnaam werd ,,de Lange” en voortdurend werd mij naar de temperatuur boven gevraagd.
Het heeft jaren geduurd voor ik (althans in eigen oog) op een enigszins normaal uiterlijk kon bogen. Dat stadium was nog niet bereikt in de tijd van het zilveren feest van mijn ouders.
Stelt u zich voor dat ik daar als ceremoniemeester op het podium sta. Ik neem een enigszins hellende positie in en dat gevoegd bij die onafzienbare lengte en vreeswekkende dunte en het geheel gestoken in een zogenaamd net pak levert een bijzondere en onvergetelijke aanblik op.
Echter, niemand die in dat zaaltje, toen, met mij geconfronteerd werd barstte in hilariteit uit. Niemand begon smadelijk te fluiten. Ik zag er voor die tijd dus nog niet eens zo erg ongewoon uit.
En daarmee is nog eens het verschil in tijd en dus ook in heersende mode getypeerd. Want komen onze kinderen de foto nu tegen waarop ik vooroverhel op dat podium dan barstten ze uit een hikkende huillach, waar geen einde aan lijkt te komen. Prettig is dat voor mij nooit.

Terug naar het zilveren feest. Ze gingen dus voor goud – mijn ouders – maar het was niet voor ze weggelegd. Een paar jaar later overleden ze.

,,Boven zult gij landen” – ik denk dat de profetie van oom Johan vervuld zal worden. En dan zie ik ze gaan, in gedachten, hand in hand op straten van goud. Toch goud! Met stralende gezichten, zonder sporen van pijn.
Soms staan ze stil. Ze kijken voor de zoveelste keer naar Hem. Maar verzadigd worden ze nooit.

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

Archief

Alle afleveringen van de Weblog van Kees van Baardewijk in het archief.

naar top