Ernstig mishandeld worden, verwaarloosd worden – gelukkig hebben wij dat, in het algemeen, niet lijfelijk ervaren...
Maar er zíjn er die wel weten wat het is. Voor wie het te erg is om aan terug te denken. De herinnering is donker en bedreigend.
Gruwelijk als je door de degene die de liefste voor je zou moeten zijn, gekwetst wordt, geminacht, vernederd, geslagen en geschopt. Of volkomen genegeerd. Wie heeft dat zo schrijnend onder woorden gebracht als Ida Gerhardt in het gedicht ,,Het distelzaad.”
’t Gaat over een moeder die zomaar op straat tegen haar kind zegt: ,,’t Was heel wat beter als jij nooit geboren was.” Het kind sleept zich verder voort, radeloos. Dit woord zal ze nooit meer kwijtraken.
Vreselijk als je het allernodigste onthouden wordt: liefde, genegenheid, aandacht en soms ook voeding en kleding…

Wat ben je goed af als je een gelukkige of redelijk gelukkig jeugd hebt gehad.Horen mishandelde, verschopte, verwaarloosde kinderen tot iets uit het verleden?
Was dat maar waar.
Ook nu, vandaag, is het verwaarloosde, mishandelde en verachte kind een groot probleem.
EN DAT IS EEN GROEP DIE WERKELIJK ONZE AANDACHT EN HULP NODIG HEEFT.
Want het gaat om de weerlozen, de zwaksten in de samenleving. Van wie wij weten.
De kranten melden dat het om duizenden kinderen vandaag gaat die op de wachtlijst staan voor een pleeggezin. Kinderen die liever vandaag dan morgen hun huis uit moeten omdat HET NIET MEER GAAT. Weet u, ja u weet het, dat 50 tot 80 kinderen per jaar in dit land DOODGESLAGEN worden? De bron van het bericht is Pleegzorg Nederland 
( www.pleegzorg.nl ) waarbij 28 regionale instellingen voor pleegzorg zijn aangesloten.

Wie bekommert zich om de allerergste ,,gevallen”? Wie nemen de zware taak op zich om die kinderen liefde, aandacht en een onderdak te geven?
Die mensen zijn er. In ieder geval zijn er zo’ n 500 kinderen voor wie pleegouders zijn, MAAR ER IS GEEN GELD OM DIE OUDERS EEN VERGOEDING TE GEVEN.
Maar dat geld moet er toch kómen… waar vandaan ook…
Mag ik nu eens het volgende in uw midden leggen?.

U bent senior. U hoeft gelukkig niet rond te komen alleen van uw AOW en een klein pensioentje. U kunt zich aardig wat veroorloven. En dat is heerlijk.
Wat wij niet kunnen is een mailtje sturen naar info@pleegzorg.nl en zeggen: Ik wil wel pleegouder worden.
Wat we wel kunnen?
Uit solidariteit met de allerkwetsbaarsten die onder ons leven en van wie we de nood kennen - de financiële zorg voor hun opvang op ons nemen? In ieder geval voor de meest schrijnende ,,gevallen”?
Als er nu onder ons senioren eens wat mensen zijn – helaas is ondergetekende er niet toe in de gelegenheid – die een plan bedenken waarbij senioren-sponsors (allemaal € 100,00 per jaar en er kunnen wonderen gebeuren!) de benodigde middelen bij elkaar brengen om het pleegouders mogelijk te maken om te helpen. Zoiets zou toch moeten kunnen…

Wie laat haar of zijn hart spreken en neemt het initiatief?