Acht uur, journaal en koffie. Zo' n combinatie als vroeger levertraan en suiker.
Was het maar zover… Het moment dat Marjon zorgelijk een spat regen zou profeteren en Philip er een punt achter zou zetten met: ,,en ik wens u nog (hoofse hoofdbuiging) een heel prettige avond toe."
Wat ik die avond had… Het journaal ondergaan heeft iets van geïnjecteerd worden met een bijtende vloeistof. Toch raakte ik, na een ogenblik kijken, in een doodgemoedereerde dommel en verzonk ik in grenzenloze dromen.
Na een kwartiertje schokte ik wakker. Maar wat ik in die tijd gedroomd had gelooft zelfs de gemiddelde kattenfan niet die denkt dat er emesse vis en kip in troeteldiers blikje zit.

In diepe rust dus, vóór de t.v. mét journaal, droomde ik dat ik journaal keek, kranten en weekbladen las, en ook een blad ,,Echt waar" doorbladerde, alles door elkaar.
Eerst zag ik Arafat, die zijn theedoek in de ring gegooid had. Met zichtbare innigheid kleefde hij een gladgeschoren wang tegen die van Sharon, die geen enkele poging deed zich aan die intimiteit te onttrekken.
,,Lief zijn voor de Joden, is niet meer verboden," yelden aanwezige Palestijnen, en Israëli's dansten hand in hand met Hamasleden en rapten eindeloos :,,Toffe gabbers van Arafat, willen shalom, en ze krijgen dat."
En ineens zag ik op de voorpagina van ,,De Telebraaf" een kop: OPRECHTE EXCUSES AAN LUBBERS. Het als herboren ogende blad verontschuldigde zich over de lichtvaardige wijze waarop het een onjuiste voorstelling van zaken had gegeven. De Hoge Commissaris had inderdaad een dame een bipskneepje gegeven. Maar daar had Ria (want die bleek het te zijn, in een weliswaar andere outfit, maar toch…) geen enkele moeite mee gehad, weinig als ze in het algemeen haar man zag en voelde.
Toen weer (wat een vermoeiend chaotische droom!) was ik toeschouwer van Barend & zijn goede vriend Van Dorp. BVD had niets van z'n gewoonlijke snijkamerachtige allure en ademde een serene, haast pastorale sfeer. In het biechthokje zaten twee jonge mensen, elkaar met nieuwe en verliefde ogen aanblikkend. Zij vertelden dat ze onlangs besloten hadden te scheiden, maar nu, zij keek hem verzaligd aan: ,,Ik moet er niet aan denken, we blijven voor altijd bij elkaar, hè Dennis?" Dennis knikte en vulde op gedragen toon aan: ,, Wij horen van zoveel herstelde relaties." Een rare gewaarwording was dat Jan Mulder er monter en rechtop bijzat en geen enkele keer interrumpeerde. Op de achtergrond hoorde je het kinderkoor KGO (Kinderen van gescheiden ouders) uitbarsten in vrolijke klanken: ,,En nu weer rap, in één huis met mam en pap."
Weer een journaalflits. Irak. Voormalige aanhangers van Saddam Hoessein, tot voor kort aanslagen plegend bij en op het leven, waren, net als de grote voorganger uit hun gaten, holen en schuttersputjes gekropen en onderhielden zich vrolijk lachend met Amerikanen en andere bevrijders. Wat me zomaar, onlogisch, opviel dat niemand rookte. Wel zag je Iraki' s en Amerikanen die voor elkaar een sinaasappeltje pelden, een peer ontvelden of een kokosnoot pletten.
Geen seconde later vond ik mezelf terug in de stad waar ik kind ben geweest, Rotterdam, en waar ik ongekend veel vervloekingen heb opgevangen van de Inspectie der Belastingen. Als er tien procent van de verwensingen uitgekomen was zou de voltallige personeelsbezetting aan de meest gruwelijke ziekten overleden zijn.
Er stond een lange rij voor het gebouw. Zakenlui, particulieren, van alles, iedereen blijdschap en opluchting uitstralend.
Ik schoof aan, gewoon uit nieuwsgierigheid. Eenmaal binnen was ik getuige van bijna surrealistische tonelen. ,,Pak an, makker, het is jullie eige geld. Jarenlang heb ik de zaak besijbeld, maar dat is voorbij." Een uitbundige vrolijkerd, ruig maar sympathiek, verpletterde een schriele ambtenaar bijna onder zijn verbaal geweld en dozen biljetten en muntstukken. Beunen, zwartklussers, interieurverzorgsters verdrongen zich om oneigenlijk verworven inkomsten op te geven. Nummers van pinpassen werden vrijelijk omgeroepen met de namen van de eigenaars erbij .Een radeloze ambtenaar legde z'n hand op de schouder van een superieur. ,,Superieur, wat moeten we? De magazijnen puilen uit en buiten staat nog een rij van hier tot Kazachstan."
Het vervelende (en soms prettige van dromen is) dat draadjes niet afgehecht worden en dat dingen in de lucht blijven hangen. Soms werden ontwikkelingen, in het ene droommedium opgepakt, en in het andere voltooid. Ik was getuige van een avondvullend t.v.-programma over de vraag hoe de vele binnengekomen miljarden verdeeld zouden worden. Er was zoveel geld dat zorg en onderwijs in één keer uit de problemen waren. Belangstellenden zou op 49 ½ jarige leeftijd met prepensioen kunnen, maar of er veel gebruik van gemaakt zou gaan worden… Iedereen die ik zag leek te blaken van vitaliteit en werklust.
Het bleef doodvermoeiend, maar ongekend boeiend, dat dromen. Nu zat ik plots in een feestelijk aangeklede zaal. Er was een verkiezing. Voor de titel Meisje Met Het Mooiste Innerlijk. Na korte tijd trad zij voor het voetlicht. Ik had in mijn leven vrouwen gezien, voorzien van uitbundiger vrouwelijk schoon, maar dit meisje had een perfect lichaam, of wat daar voor door moet gaan, helemaal niet nodig. Innerlijke gaafheid en geestelijke hoogheid waren doorgebroken naar haar gezicht. Zij bleek werkzaam in ,,de zorg" en was van allerlei kanten genomineerd.
En toen… ja, toen schrok ik, zoals gemeld, wakker. ,,Je was ver weg," zei m' n vrouw.
,,Zeg dat wel, in Irak zelfs," zei ik. ,,Vertellen?" ,,Stop maar", zei m' n vrouw. Ik was ook in Irak. Veertig doden vandaag." De smak in de werkelijkheid deed pijn. Wat een ontgoocheling… Wat een wereld van verschil

,,De journalistiek zou"… (wat is dat: dé journalistiek?) een betere wereld moeten scheppen. Maar daar is ze niet toe in staat. Waartoe dan wel? In het respect tonen voor instellingen en mensen en hun recht te doen. In het niet arrogant en succesbelust selecteren van het nieuws, maar het tonen van de hele werkelijkheid en dat zo waarachtig en barmhartig mogelijk. Niet meer? Nee. Hieraan heeft de journalistiek voorlopig z'n handen vol.