,,Joh, wat heb jíj? Je loopt de hele tijd te zingen en te fluiten! Zo kèn ik je niet." ,,Dat zal ik je gauw vertellen: ik ga lekker naar het ziekenhuis voor een dotterbehandeling".
Een dergelijke dialoog zul je niet gauw opvangen.

Toch kun je je met een zekere opluchting in het ambulancebedje schurken. ,,Hè, hè,'t is zo ver. Als het dan tóch moet…"
Ik zong niet en floot evenmin. Wel had ik, letterlijk en figuurlijk, een beklemd gemoed, een onrustig gevoel en niet weg te dringen herinneringen. Het dotteren van de rechter krans- slagader, een paar jaar ervoor, was goed verlopen, daar niet van. Maar wel was toen m'n bloeddruk dermate gedaald dat ik weggezakt was, heel diep. Zorgzame, attente artsen brachten me weer op de been. Maar wat ik wel overhield was een gevoel van verslagenheid omdat je zo kwetsbaar gebleken was en soms geen macht meer over de dingen hebt.
Hoe zou het nu gaan?

Ik lag opnieuw op de behandeltafel zoals ik indertijd uit de moederschoot was voortgekomen (had het dus bitter koud) en werd omringd door een vijftal montere en goed geklede medici en verpleegkundigen. De chef van het geheel verzekerde mij van een goed zicht op de monitor en had zeker met succes geoefend op een geruststellende praattoon maar op mij miste dat z'n uitwerking ten enenmale.
Er waren een drietal vernauwingen door de cardioloog in mijn woonplaats opgemerkt en talentvol op papier uitgetekend. Geen ernstige, zo van 40, 50%. ,,Matig ernstige stenosen", in het medisch.
Maar voor dat ze die te lijf gingen werd er een FFR-meting verricht (een bloedstroomonder- zoek.)

Ik kreeg een medicijntje toegediend ,,daarvan wordt u even heel misselijk." Dat klopte precies. Wat niet klopte was dat het onderzoek niet naar verwachting verliep. Het moest twee keer herhaald worden. Drie keer kotsmisselijk.
Ik weet niet hoe het kwam maar m'n onzekerheid en onrust werden versterk en vermeerderd met enige paniek en neiging tot huilerigheid. Het gebied kwam verder in beeld, de catheter werd ingebracht en naar de plaatsen des onheils geleid. De aanblik leverde verbazing op. ,,Kijk", zei de aanvoerder, "het zijn geen drie vernauwingen, man, 't is een hele kralenketting van vernauwingen."
Boven m'n hoofd ontstond onrust, overleg en geredekavel. En de sfeer werd gespannen. Nu waren we allemaal een beetje zenuwachtig.
Toen gebeurde iets waar je totaal niet op rekent en wat gelukkig ook maar zelden voorkomt. Bij de dilatatie ontstond, door de broosheid van de vaten? een scheurtje in het wandje van een bloedvat en dat klapte dicht. De punt van de catheter had de wand beschadigd. Toen besloot het team tot het plaatsen van een stent. Weer een tegenvaller: die was niet op de juiste plaats te krijgen vanwege de beschadiging. Een paar kleinere stents dan… ook dat ging fout, de draad veerde terug.

Boven mijn hoofd werd overlegd over spoedchirurgie. Dat stuitte op bezwaren, gezien de situatie van het gebied.Toen kreeg ik langzamerhand neigingen om mijn moeder te gaan roepen (ondanks m' n gevorderde leeftijd). Tenslotte besloot tot het team tot afronding en verder af te wachten wat gebeuren zou. Tegen mij werd gezegd dat er niets aan de hand zou zijn als er binnen een kwartier of zo geen pijn zou optreden. In het andere geval zou zich een infarct ontwikkelen. Het werd het andere geval.
Dat werd verteld door de verpleegkundigen. De medici hadden met gezwinde pas de ruimte verlaten, liepen heftig discussiërend de gang op en joegen mijn vrouw, die daar op een bank zat te wachten, de stuipen op het lijf, waarmee ze even later de zaal binnengelaten werd. ,,Is er iets misgegaan? Wat is er gebeurd?"
Een verpleegkundige merkte op: ,,Het dotteren is niet goed gegaan. Hij schoot tijdens de behandeling in een infarct."
Het werd allemaal niet erg duidelijk. Was er een fout gemaakt of een verkeerde inschatting? Lag de oorzaak in de broosheid van de vaten? Was het een ernstig infarct (zoals de een later zei), viel het mee en was de schade beperkt (een ander)?

Keren we nog even terug naar de behandelruimte. Mijn vrouw hoorde dat het misgegaan was en dat het bezig was nog meer mis te gaan. Maar gelukkig was ze dichtbij. Ik voelde een verscheurende pijn die een aantal uren aanhield en steeds meer verergerde. Een maximale hoeveelheid morfine zal best invloed gehad hebben maar ik merkte het niet. Dat pijn zo helftig en verlammend kan zijn…

Ik heb me zelden zo bedreigd en angstig gevoeld. Misschien zegt u: ,,Er gebeuren erger dingen." Daar twijfel ik niet aan. Maar ja, ik lag daar. Waar zou dit op uitlopen? Hoeveel pijn kan een mens verdragen? Misschien ging ik wel dood en daar had ik totaal niet op gerekend.
Ik beleefde een vreselijke avond en nacht. Ik voelde me ellendig en doodziek. Bovendien kreeg een patiënt links van mij heel hoorbaar een hartaanval, een eindje verderop aan de rechterkant overleed iemand. Een grote pleister op de wond was de vriendelijke en maximale zorg door verpleegkundigen en verschillende specialisten en niet in het minst dat mijn vrouw en inmiddels gearriveerde dochter mochten blijven en in het ziekenhuis konden overnachten.

Er volgden nog een paar dagen die ik niet makkelijk vergeet met een grote mix van gevoelens. Onzekerheid: zou er schade opgelopen zijn en van welke omvang? Boosheid die ook direct getemperd werd: was er sprake van onzorvuldig medisch handelen of had mijn eigen lichaam de problemen opgeroepen? Dankbaarheid. Niet een soort ongericht gevoel, nee een welomschreven dankbaarheid tegenover mijn Schepper die zijn schepping het leven liet. Emoties bleven. Er waren ontwikkelingen geweest die ik niet voorzien had. Blijkbaar kon dat zomaar gebeuren dat je lichaam totaal anders reageerde dan je stilzwijgend verwachtte. Blijkbaar kon de grens van je leven zomaar in zicht komen. Buitengewoon storend was dat ik door de emoties en de spanningen? zomaar incontinent werd. In één keer werd me iets duidelijk van de gevoelens van onmacht en schaamte van ouderen die dit overkomt.

Ik knapte op, gelukkig. Veel schade bleek er niet te zijn. Bij onderzoek bleek dat het lichaam zichzelf tot op grote hoogte gerepareerd had. Ook dat was een bijzondere ervaring, dat zoiets kon. Maar opnieuw was me duidelijk geworden dat je bestaan kwetsbaar en bedreigd is.
In het ziekenhuis kortte ik wat tijd met het schrijven van een ,,gedicht" waarmee ik wil eindigen.

HARTOP

Heb het hart eens
dat er niet 100% voor gaat,
slaan, bonzen, pompen -
helemaal klopt het niet.
Het laat zich gelden, maar
met vertraging, stiptheidsacties enzo.
Dokter stuurt, met de stroom mee,
verkennertje naar boven.
't Gluurt in boezems, kamers, aders,
rept zich van klep naar klep,
en brengt, hart op de tong, rapport uit:
WEGVERSMALLING VOOR 90% IN BOCHT RKSL.
Dan is het niet ver
naar intensive care.
Daar houden ze je hart vast
en onafgebroken in het oog,
laten oren er naar hangen,
steken er een riem onder.
Hartelijkheid alom:
klik je dan is er direct een po
of een bo
terham, met beleg naar keus.
Ze verwijden aders, verdunnen bloed,
serveren hapjes adalat, ascal, lipitor en ook
monocedocard, omeprazol en, niet te vergeten,
plavis en selokeen
en wat de medicijnpot verder schaft.
En dan fijn, dat het kan,
maar toch met chagrijn
naar Zwolle of Nieuwegein.
Wacht even, thans volgt een mededeling:
FILEVORMING, ER ZIJN NOG 10 BEDDEN VOOR JE!
Sluipwegen, vergeet het maar,
ja wel als je eenmaal op tafel ligt en
loodgieters en bruggenbouwers
hun hart aan jou ophalen.
Of, wat ook kan:
ze laten, of het om een feestje gaat,
een ballonnetje op.
Alles in orde, dan zo hard mogelijk naar huis, want
ZOALS HET HART THUIS TIKT,
TIKT HET NERGENS.