Dat Kreta een hartveroverend eiland is met een grote verscheidenheid aan indrukwekkend natuurschoon, opgegraven verleden, vriendelijke bewoners en hedendaagse prijzen is bekend.
Maar hoe is het om daar in een ziekenhuis te verblijven?

Op reis met een gezelschap in een bus, overviel mij enig lichamelijk ongerief dat zich een beetje onrustbarend liet aanzien. Ziekenhuisopname leek gewenst. Een aan de afdeling Zeer Antieke Voertuigen van een plaatselijk museum ontfutselde ambulance was, naar Kretenzische begrippen, onverwacht snel ter plekke. Dankzij de schoktherapie via houten, of in ieder geval keiharde, banden kwam de wereld mij weer wat bekender voor.

In het ziekenhuis bleek communicatie vrijwel niet mogelijk. De cardiologe sprak geen Engels en ik geen Grieks. Gelukkig bediende een verpleegkundige, met een omvang zoals ik nooit eerder gezien had, zich van enig Duits.
Goede wil was er voldoende. Ik meende twee soorten verpleegkundigen te mogen onderscheiden: één waarschijnlijk gerecruteerd uit een onlangs ontdekt bergvolk - ruig maar goedmoedig - en één die gelijkenis vertoonde met het ons vertrouwde genre. Maar toch weer anders.

ZIEKENKAMER
De ziekenkamer waar ik binnengeschoven werd, telde vier bedden en één overdag- en nachtkastje. De wanden zagen hunkerend uit naar een schilder of behanger. Op een der muren hing een icoon van een heilige die in zichzelf gekeerd van mij afkeek.
Vier manshoge zuurstofflessen oogden op het eerste gezicht als schietklare projectielen.
Er was één afwerend urinaal met rafelige rand. Een waterfles waarvan de hals op ruwe wijze verwijderd was. ,,Mijn" verblijf mondde uit op een balkon waar zich een wirwar bevond van patiënten, onmisbare hulp biedende familieleden en veel achteloos weggeworpen afval van bonte samenstelling.
Wie hoorden nog meer op deze kamer? Behalve ikzelf was er in ieder geval één geordende patiënt. Maar midden in de nacht wakker wordend en zoekend naar de uitnodigende fles zag ik op één der vacante bedden een volledig gekleed persoon liggen.
Een overblijvende arts? Een binnengeslopen zwerver?
De toiletten waren zonder gedoe van deuren vrij toegankelijk (,,deuren…", zal de bouwheer gedacht hebben, ,,allemaal malligheid."

LUIDRUCHTIG
De communicatie tussen de verpleegkundigen was ongedwongen. Wanneer zuster Serafien medelingen had voor zuster Maria, vijftig meter verder, liet zij die onbekommerd over de gangen schallen. Een luidruchtig volkje. Mijn kamergenoot kreeg om tien uur 's avonds nog een bezoeker (,,wil het bezoek afscheid nemen?", was er niet bij), een bezoeker met wie - in mijn beleving - een handgemeen dreigde. Geschreeuw en gestamp. Dit bleek echter bij de kenmerken van een hartelijk gesprek te horen.
De medische zorg scheen redelijk te zijn. Er was ook een zekere kiesheid die elders wel eens pijnlijk schijnt te ontbreken. In een ander ziekenhuis op Kreta, werd mij verteld, kan men op de gangen vrolijk koutende chirurgen tegenkomen met bebloede voorschoten. Maar ook hier waren medische missers. Ik ontving een prik met een niet steriel verpakte naald, die voordat hij in mij werd gejast, op de grond (waarvan het niet raadzaam was te eten) gevallen was.

Gaat u overigens rustig naar Kreta (het is een prachtig eiland, zie boven). Aan de medische wereld is het een en ander vertimmerd, hoorde ik.