In het laatste kwartaal van 2005 schreef ds.L.G.Compagnie van Katwijk in het "Kerkblad voor Nederlands Gereformeerde kerken" een viertal artikelen over ,,Commotie rond homofilie". Aan het slot van het vierde artikel schreef hij onder andere.

,,Wat ik tenslotte nog wil aanroeren is een wat groter verband. Homoseksualiteit heeft uiteraard met seksualiteit te maken. En dat is een punt waar in de kerk nauwelijks over gesproken wordt. Toch weten we dat het een terrein is waar veel ellende heerst; het is een invalspoort voor de boze in ons leven." 
Hij geeft de moeite aan om daarover persoonlijk en openhartig te spreken. Wat de kerk betreft: er waren in het verleden dominees die wel erover spraken maar zo verhuld dat je nauwelijks wist waarover het ging. Een andere, die er openlijk over sprak, werd met kritiek overladen. Hij pleit voor meer gesprek, meer duidelijkheid en openheid over een onderwerp dat ,,kostbaar en kwetsbaar" is, dat iets van God is en tegelijkertijd een ,,invalspoort" voor de boze kan worden.
Ik denk dat ik wat ds. Compagnie schreef ongeveer zo kan samenvatten:
Er zijn drie ,,partijen": 
1) wij als gelovigen, die ons ervan bewust zijn hoe groot de plaats van de seksualiteit, die soms een kloof ervaren tussen onze beleving en in de Bijbel gegeven handvatten en normen, wij die soms kunnen schrikken van de macht van die invalspoort voor de boze in ons leven, wij die gevaar lopen ons, ook op dit terrein, nog al eens anders voor te doen dan we zijn,
2) de kerk, waarin seksualiteit een taboe is, waarin er nauwelijks of niet over gesproken wordt
3) de samenleving waar seksualiteit vaak verworden is tot ,,loze romantiek en grove seks".
Deze drie, maar de meeste van deze zijn toch wij als gelovigen die moeite kunnen hebben met het ,,gij geheel anders" op dit terrein en die ook nog geroepen zijn tot een voorbeeld. Wat zou er gebeuren als wij als christenen gezamenlijk en vastberaden naar woorden zochten om tegen de samenleving te zeggen hoe belangrijk een liefdevol huwelijk is met trouw en toewijding, hoe mensonterend prostitutie en ontucht is, hoe grondig God mensenhandel en - exploitatie haat? Wat zou de uitwerking zijn als kerken en christenen hun stem verhieven tegen bladen met gore seksadvertenties en t.v.-uitzendingen met ontluisterend karakter? Nou ja, noemt u maar op.
Ik ging hierover met ds. Compagnie in gesprek en vroeg hem op e.e.a. verder in te gaan. Omdat dat niet binnen redelijke tijd zou lukken suggereerde hij mij dat te doen. Hierbij, maar in hoge mate schoorvoetend… en verder dient het onderstaande niet meer dan als een aanzetje tot gesprekken en gedachtenvorming.

Eerst even twee illustraties van verhulling en van een aanpak waar ik wat moeite mee had in een preek. Het eerste: ik schreef eens een roman waarin twee jongeren een huwelijk sluiten. Deze jonggehuwden deelden op de avond van de huwelijksvoltrekking voor het eerst samen het bed (zoals het hoort) maar vielen niet aanstonds in slaap. Wat in die tussentijd gebeurde duidde ik met fijngekozen bewoordingen aan (zoals het hoort) Maar dat mocht niet van de uitgever. Elke toespeling op ,,dat" was taboe. Nou ja, dan vraag je toch…

Wat die preek betreft: ik zat onder het gehoor van een dominee die het ,,zevende gebod" behandelde. Hij bezong de kostelijke gave van de seksualiteit (daar beginnen dominees altijd mee) en kwam daarna uitgebreid te spreken over de vele valstrikken en -kuilen. Hij haalde o.m. uit over het kwaad van de pornoverslaving en suggereerde dat er bij de aanwezige broederschap ook wel zouden zijn die daarvan bevindelijke kennis hebben. Het viel niet zo lekker bij mij, maar ik moest me toch realiseren dat het de taak van die dominé was op het kwaad te wijzen en bovendien: hem zal best het een en ander ter ore zijn gekomen vanuit de gemeente.

Wat het opschrift hierboven betreft: dat heb ik ontleend aan een interview met ds. F. van Deursen in het ,,Nederlands Dagblad" van kortgeleden. Hij zegt: ,,Gods verbond (is) niet een locus uit de dogmatiek maar de basis onder ons hele leven: de atmosfeer waarin wij ademhalen, lopen, zitten, eten, drinken, slapen, werken en vrijen."
Daar is eigenlijk alles, of in ieder geval een heleboel mee gezegd.. De gewone en tegelijk wonderlijke dingen van ons leven mogen we in de omgang met God heel gewoon en vanzelfsprekend beleven. En netzomin als we geheimzinnig en achter de hand praten over wat we eten en hoe we slapen hoeven we dat te doen over vrijen en seksualiteit.
Dat betekent dus dat we als christenen en als kerk heel gewoon (met de nodige fijngevoeligheid) over sex kunnen praten, schrijven, lezen en preken. Altijd maar zeker in een tijd en in een samenleving die volkomen verseksualiseerd is en waar christenen achterbaksheid en katjes-in-het-donkerknijpen op dit gebied wordt verweten.
Op dit laatste - verheimelijking en stilzwijgen - wil ik graag nog even verder ingaan.

Seks kan dus een invalspoort openen naar een gore wereld vol ontsporing en vuile ontucht. En ook al wil je die poort niet door, de invloed van die verseksulariseerde wereld merk je en onderga je al voor de poort. Sterreclame vol open en omhulde verwijzingen, billboards, bladen met opwindende kreten op de voorpagina in de boekhandel, huis-aan-huis reclameblaadjes, t.v.-programma's - sex is overal. En de media maken wel duidelijk hoe de wereld van de seksindustrie (wat een vreselijk woord!) - in beweging is. Je wordt niet goed van alle uitwassen als vrouwenhandel en -exploitatie met alle beestigheid van dien. En je voelt dat opgaan in die wereld je leven kan knakken en vernielen.
Seks en seksverwijzingen zijn overal. En je moet wel van hout zijn willen je ogen niet eens even blijven rusten op een of andere foto of illustratie (het vervelende is ook dat uitgerekend vrouwen met opmerkelijk uiterlijk schoon hun brood als model winnen).
In een artikel in het ND wordt Kees Roest (van Eleos) geciteerd die stelt dat seksverslaving bij gelovige mannen (en ook in toenemende mate bij vrouwen ) een probleem is. Een verslaving die letterlijk slaven maakt, die een gat in je "ziel" vreet, je "ziel" verwoest en je huwelijk van binnen vermolmt.
Om het even samen te vatten: we leven in een samenleving die verseksualiseert en die hieraan (andere ,,beschavingen" zijn ons voorgegaan) ten onder kan gaan en we ondergaan er tot onze schade de invloed van. Kunnen we als kerken en gelovigen in zo'n wereld staande blijven, kunnen we ons ertegen wapenen, hebben wij wat dat betreft tegenover ,,de wereld" wat goed te maken en hebben wij ook nog een woord voor ,,de wereld"?
Ik wil graag - voor wat de kerk en haar stilzwijgen betreft - wat citeren uit een artikel van Philip Yancey dat ook verscheen in het Nederlands Dagblad en dat een bekorte versie is van een hoofdstuk uit Yanceys boek: ,,Rumors of Another World".

,,Nergens zie je de moderne, kale levensvisie zo duidelijk als rondom seksualiteit. Tegelijk hebben christenen nergens zo gefaald als bij het presenteren van een overtuigende visie op seksualiteit. Buiten de kerk zien mensen God als degene die het plezier van seks bederft, niet als de uitvinder ervan."
,,Als een samenleving haar geloof in God kwijtraakt, staan mindere machten op om Gods plaats in te nemen, ,,Iedere man die bij een bordeel aanklopt, is op zoek naar God" zei G.K. Chesterton. ,,Helaas zoeken maar weinig mensen het ware zicht op seksualiteit in de kerk, want die zien ze als een verklaarde vijand van seks". ,,Luther haalde fel uit naar een kerk die het genieten van seks verbood." ,,Hoe komt het toch dat zijn volgelingen (van Jezus Christus) het woord ,,immoreel" bijna uitsluitend voor seksuele zonden gebruiken, en kerkelijke tucht vooral toepassen voor mensen die in seksueel opzicht vallen?" Zijn conclusie is eigenlijk: ,,VOOR DE AFWIJZENDE HOUDING DOOR DE KERK EN DE TEGENREACTIE DAAROP IN DE SAMENLEVING DRAGEN CHRISTENEN EEN ZWARE VERANTWOORDELIJKHEID"

Meer openheid, meer gesprek, bepleitte ds. Compagnie. Zitten in het voorgaande misschien elementen die ons op het spoor kunnen helpen?
Wie leeft in het verbond mag zich net als over de andere goede gaven van God verwonderen over de seksuele intimiteit tussen gehuwden. Zich verwonderen over en erover spreken en schrijven en preken als over een ,,gewone" zaak. Praten zonder allerlei omhullende woorden, schrijven en preken met dezelfde vanzelfsprekendheid als wanneer het gaat over andere dingen ,,in het verbond."
Even terug naar het verleden. Hoeveel ouderen hebben hun seksuele opvoeding niet op straat ,,genoten"? Ik heb niks te klagen over m'n opvoeding maar over ,,die dingen" werd niet gesproken. Ik ben opgegroeid in een volksbuurt en wat ik daar allemaal opgevangen heb aan schuine praatjes en moppen en voorstellingen, dat wilt u niet weten. En een bedenkelijk versje had ik veel eerder onder de knie dan een psalmvers. Maar een opvoeding op straat raak je niet of nauwelijks kwijt. Wissen van de harde schrijf van je geheugen en geweten is een moeilijke zaak.
Misschien kunnen we er langzamerhand in slagen onze kinderen een beetje duidelijk te maken dat de ons omringende wereld van ontucht en omkering van waarden niet de echte is. Hopelijk kunnen we hen iets laten horen en invoelen dat Godzelf ons een hang naar een ander, een reisgenoot, een maatje, in het hart gegeven heeft en dat jongeren elkaar niet moeten bekijken op ,,gebruikswaarde" maar elkaar zien als kostbare en kwetsbare mensen die elkaar op een schitterende manier kunnen aanvullen.
En moeten we ons ook niet intensiever bezighouden met bijvoorbeeld huwelijkscatechese?
De vele scheidingen, ook onder ons, roepen vragen op als: zijn tevoren de kosten wel berekend? Zijn wij overtuigd dat het Godzelf is die ons bij elkaar gebracht heeft? Of waren het de wederzijdse aantrekkingskracht en de overeenstemming tussen een aantal wensen en verlangens en allerlei andere dingen die doorslaggevend waren? Zijn trouwenden zich bewust dat het huwelijk niet altijd zo'n seksueel paradijs is als wel eens wordt voorgesteld hoewel het evengoed een unieke plaats is om elkaar helemaal toe te behoren. Er is meer dan werken, je inspannen en je zorgen maken. Geniet maar gewoon van het leven dat God je geeft met de man/vrouw die je liefhebt. Wat Paulus in 1 Cor. 7 schrijft is niet een verzoek, maar een gebed van een door de Heilige Geest geïnspireerde broeder. ,,Onthoud dat elkaar niet", Want de satan is er als de kippen bij om mensen in sexuele nood naar het internet te sleuren.
Ik begrijp dat het bovenstaande maar iets van de ,,problematiek" raakt, maar misschien is er een aanzet voor verder spreken en schrijven.