KOM MEE NAAR BUITEN ALLEMAAL

Zo was het toch vaak:
thuis, in onszelf gekeerd,
waren we onze eigen troetelkinderen.
Op zondag schuilden we samen
waar de rust geschonken werd.
We keken er nauwelijks van op.
Dicht bij het vuur
werden we soms nauwelijks warm.

Maar ja, langzamerhand
wordt het ook binnen stiller en leger.
Tot hoelang?
Tot buiten binnen is?

Maar als we nu eens
als we nu eens wat vaker,
gewassen en verschoond als we zijn,
op z’ n zondags naar buiten stormden,
iedereen links en rechts aanklampend
stotterend van opwinding vertelden
dat er leven is en hoop.
En op onszelf wijzend, onthulden
dat er Iemand, voelbaar en merkbaar, in ons leeft
die Woorden heeft van a tot ze
geladen met leven.
Als we nu eens buiten gingen spelen
en zingend de kring groter maakten
steeds groter…

Misschien werd het dan
binnen en buiten beter.

 

TOEN IK UIT DE KERK KWAM

Toen ik uit de kerk kwam,
liep ik met mijn hoofd in de wolken,
lichtvoetig over de aarde.
In woorden van vandaag,
hoorde ik klanken van morgen.

TOEKOMST

Wat God beloofde, bleek tenslotte waar:
de hemel en de Bruidegom staan klaar.
En opgetogen roepen engelen het uit:
,,Daar komt de bruid.”

HARTSLAG

Toen op het kind in de couveuse,
de hartslag van de moeder]
werd overgebracht,
ging het plotseling veel beter.

Wat zou de gemeente opbloeien,
als ze het ritme
van de hartslag van haar Heer
kon overnemen.
Zoals zijn hart voor ons klopt…

 

DE KERK ALS OASE

Heb je dorst?
In dit wingebied
water te over…

DE KERK ALS MOEDER

Met een schoot vol kinderen,
op weg naar de kraamkamer
nieuwe aarde.